Jack Kerouac

New York, 23/8/2015 – We fietsen door Greenwich Village, iconische wijk die vooral op mijn netvlies gebrand staat als wieg van muzikaten als Bob Dylan en Jimmy Hendrickx. Om er maar twee te noemen. The Village was voor beiden de plaats waar ze somebodies werden… Ik probeer de zwart-wit-beelden in mijn hoofd te matchen met de gevels waar we voorbijrijden. Ik herken alleen de Stonewall Inn in Christopher Street, waar de Stonewall riots in de sixties hebben geleid tot meer gay rights. De flarden Kerouac die ik me voor de geest haal, zijn hier niet te vinden. De beatniks zijn al lang weg. Greenwich Village is ten prooi gevallen aan gentrification. Bohemiens vestigen zich tussen het gewone volk in een aftandse wijk, die daardoor aandacht en opwaardering krijgt. Daarna stijgen de huizenprijzen en komen de rijken en maken er hun eigen getto van, waar alleen nog toeristen zoals ik zich vergapen aan wat er niet meer is en veel te veel betalen voor een slappe koffie. Ook New York University zit in the Village. Als we in University Place rijden (het is een straat en geen place), zien we een onverklaarbaar tafereel. Op de stoep zit op een bureaustoel een onmiskenbaar dronken zwarte man te slapen, één voet geschoeid, de andere bloot. In zijn linkerhand een witte sok, op de grond naast hem staat zijn andere schoen. Naast hem ook een blad met een stuk tape, de tekst naar de grond gekeerd. Is dit een dronken student of een gedrogeerde sukkelaar? Ik zal het nooit weten. 

University Place, Greenwich Village (FDC)

Red Star

New York, 23/8/2015 – Na Israël woont in de States de grootse Joodse gemeenschap in de wereld. Amerikaanse Joden zijn bijna allemaal Ashkenazi, letterlijk ‘Duitse Joden’, die na de diaspora in Centraal en Oost-Europa terechtkwamen. In het Red Star Line Museum in Antwerpen kan je zien hoe een enorme emigratiegolf  vanaf 1880 vanuit Duitsland en Oost-Europa op gang kwam. Maar ongeveer 2% van de Amerikaanse bevolking is Joods, door religie of afkomst. Toch heeft die minderheid een enorme impact gehad op de ontwikkeling van het land. Denk alleen maar aan Albert Einstein, Barbara Streisand, Henry Kissinger, Bob Dylan, Noam Chomsky, Steven Spielberg en Mark Zuckerberg. In New York leven anderhalf miljoen Jewish Americans. We fietsen langs de Franklin Roosevelt Drive en een Joods gezin in traditionele kleding loopt voor ons uit, vlak bij de viermaster ‘Peking’, een schip dat in 1911 in Hamburg werd gebouwd. Misschien zijn de voorouders van de kindjes met hun pijpenkrullen wel vanuit die Hanzestad naar Amerika uitgeweken… of misschien toch uit Antwerpen?

Jewish Americans on a Sunday stroll (FDC)

Freerunning

New York, 23/8/2015 – ‘Niets saaier dan het platteland’, zei een goeie vriend van mij ooit. ‘Ken je één goed idee dat aan het brein van een eenzame buitenmens is ontsproten?’, voegde hij eraan toe. De baarmoeder van de ideeën is dus de stad. Daar komen veel mensen samen en die moeten van alles bedenken om elkaar de kop niet in te slaan op die beperkte oppervlakte…  Appartementen, want in huizen kan te weinig volk. Voetpaden, want je moet de paardenkarren scheiden van de voetgangers. Rioleringen, want anders gaat het stinken. En regels, véél regels. Als dat er allemaal is, denkt de stadsmens na over kunst, politiek en filosofie. De stadsmens verveelt zich gauw. Hij wil musea en theater, af en toe een concert of een voetbalmatch. Sport spruit eveneens voort uit verveling, want een buitenmens kruipt na gedane arbeid snel in zijn alkoof. Hij heeft geen tijd om spelletjes te bedenken. New York echter is één groot circus, waarin de artiesten overdag moeiteloos het geld van de straten scheppen om zich daarna zinledig bezig te houden met joggen en fietsen. De meer getalenteerden met MBX’en, slacklining en freerunning. Liefst met een GoPro op de borst of het hoofd. Een groepje freerunners kruist ons pad op zondag. Vier mannen ‘all muscle and nerve’ en één bevallig meisje met een inkijk die in Amerikaanse tv-series normaal met zwart wordt overplakt. Een paar minuten later zal ze zich flikflakkend over de straatstenen voortbewegen…  Wij staren bewonderend, maar de New Yorkers genieten van hun zondagsrust en kuieren emotieloos voorbij de zoveelste excentriekelingen in hun circus.

Freerunners op de fiets op zoek naar thrills (FDC)

New York is our gym (FDC)

Grandmaster Flash

New York – 23/8/2015 –  Bij Central Park staan sandwichmen die proberen fietsen te verhuren. Meestal studenten of arme sloebers naar wie het fortuin de nek heeft toegekeerd. Ik spreek met een zwarte sympathieke kerel die ons de prijs en de regels uitlegt. ‘Never accept a first offer’ denk ik, maar onze vriend is snel en scheert al een flink stuk van de prijs. Samen met Karin V volgen we hem naar de shop. Ondertussen zetten we een boompje op. ‘Ah, you are from Belgium’. Volgt de small talk over chocolate, beer en waffles … ‘Where are you from?’ ‘Oh, I am from the Bronx’. Ik zeg, ‘Ah the cradle of Grandmaster Flash’. ‘You know GMF? Well you’re my man, you’re my man.’ Ik zing, ‘It's like a jungle sometimes, It makes me wonder how I keep from goin' under’. Niks kan nog stuk tussen ons en we hebben een goed gesprek over de pioniers van de rap maar ook over soul en Isaac Hayes. Ik vraag nog snel of er in the Bronx iets te beleven valt. 'No man, same crazy shit as down here'. Bij de fietswinkel aangekomen, nemen we afscheid. Hij levert ons over aan een assertief verkoopstertje dat in veilingtempo de smallprint van het contract voorleest en eindigt met ‘do you have any questions?’ Neen dus. We geven onze identiteitskaart als borg. Buiten staat een leger Latino’s met inbussleutels en op het zicht stellen ze je zadel op de goede hoogte en kijken of de banden hard genoeg staan. Na twee straten fietsen we op Madison. De Flandriens tegen de Yellow Cabs.

Madison Avenue, quiet Sunday (FDC)

John D. Junior

New York – 23/8/2015 –  Als je door New York stapt zijn geld en macht nooit ver weg. Zo komen we ook langs het Rockefeller Center, een hoogbouwcomplex  uit 1933.  John D. Rockefeller maakte fortuin met olie en werd zo machtig dat de Amerikaanse staat hem verplichtte aan het begin van de vorige eeuw zijn bedrijf Standard Oil op te splitsen. Exxon Mobil, BP en Chevron zijn er nog de nazaten van. Het is echter zijn zoon John D Rockefeller jr. die het Rockefeller Center liet bouwen vanaf 1929. Wij gaan naar Top of the Rock, het observatiedek van de GE-building. Met zijn 259m weliswaar lager dan de 381m hoge Empire State maar wel in prachtige art-deco. Alleen de pompeuze inkomhal voelt eerder nationaalsocialistisch aan. Hier jaag ik nu zeker een paar mensen mee op stang, maar de muurschilderingen van werkende, gespierde mannen doen me eerder denken aan Arno Breker, de beeldhouwer die in de nazitijd beroemd werd met zijn classicistische, krijgshaftige beelden. Het is gelukkig wel de enige keer tijdens het bezoek dat ik dit gevoel krijg. Op het dek zien we voor het eerst New York vanuit de hoogte. Adembenemend veel beton steekt af tegen een lucht waarin de zon langzaam ondergaat. Het opstijgend stadslawaai bereikt vertraagd en gedempt onze oren. We zien de Hudson en Ellis Island. Vlakbij heeft Lady Liberty de fakkel stevig vast. Onder ons zien we alle andere achttien gebouwen van het Rockefeller Center. John D. junior startte met de bouw in 1929 en door de crisis moest hij het hele project zelf financieren. Het grootste privé bouwproject ooit stelde in volle Great Depression 40 000 mensen tewerk. Neen, John D. jr. liet zijn geld niet beschimmelen.

Inkomhal GE-building, Rockefeller Plaza 30 (FDC)

Tailgate Party

East Rutherford, New Jersey – 22/8/2015 – Geen Amerika zonder Football en dus gaan we vandaag naar een pré-season wedstrijd in het nieuwe Met Life Stadium. Het stadion, dat in 2010 geopend werd, kan je met de bus van de Port Authority Terminal bij Times Square op een halfuurtje bereiken. Je moet er de Hudson en de Hackensack rivers voor oversteken en krijgt gratis een prachtig zicht op Manhattan. De wedstrijd start om 19u30 maar we zijn al een paar uur te vroeg ter plaatse. Op de parking is een tailgate party aan de gang. Supporters rijden hun auto’s met de koffers naar mekaar en daartussen maken ze een gezellig plekje om te barbecueën. Ondertussen gooien ze wat met een voetbal, lachen luid, drinken Bud Light en eten burgers en chicken wings. Het orkest van de New York Giants speelt op de parking en zweept de supporters op. Vanavond geven de Jacksonville Jaguars de Giants partij. Wij praten wat met een gespierde kerel die in ontbloot bovenlijf wat ballen gooit met zijn zoontje. Hij leert ons gauw hoe je die eivormige bal moet vastpakken. Wijsvinger op de veters, of waar vroeger bij lederen ballen de veters zaten. Nu zitten ze ook in plastic op de bal gegoten. We gooien een paar keer en het gaat vrij goed en het is bovendien nog leuk. ‘Wow, natural talents’, roept de spierbundel. Amerikanen zijn altijd enthousiast. Een VIP arriveert in een zwarte geblindeerde limousine en rijdt het stadion binnen. Beyoncé hoop ik. Bij de security blijken onze rugzakjes te groot. Geen probleem, bewaakte bewaring is voorzien. We eten hot dogs en friet en drinken Coors. Op het blikje staan de Rockies en die veranderen van kleur als het bier erin koel genoeg is om te drinken. Het stadion, dat plaats biedt aan 82000 mensen, loopt langzaam vol. Velen in blauw-witte Giant T-shirts, compleet met naam en nummer van de speler. Er schijnt ook een Beckham te zijn. Op het kunstgras warmen de ploegen zich op. Allemaal kleerkasten met helmen. De muziek staat luid, de installatie is van een uitzonderlijke kwaliteit, de bassen laten je borstkas trillen. Op reuzenschermen zie je elk detail. Plots vuurwerk en daar zijn ze. De wedstrijd start flitsend maar het wordt snel duidelijk dat pré-season aftasten is, niemand wil zich pijn doen voor het komende seizoen. Het spel ligt om de haverklap stil, terreinwinst gaat moeizaam, geen spectaculaire touchdowns… Giants winnen en iedereen tevreden naar huis. Voor ons is er nog een epiloog. Mijn maat vergeet zijn portefeuille en moet terug. Moeilijker dan football, zo blijkt. Gorilla’s van de security vinden het verdacht en kijken wantrouwig. Ik weet niet of ze echt gevaar kunnen inschatten en altijd juist oordelen, maar afschrikken doen ze wel goed. Na wat heen en weer komt een opgelucht man MET portefeuille weer buiten. Nu nog zijn echtgenote weer aan zijn kant krijgen en de avond is geslaagd…

Mijn thuis is waar mijn Bud staat (FDC)

The happy few

New York – 23/8/2015 – In Autumn in New York zingt Billie Holiday:  ‘Glittering crowds and shimmering clouds in canyons of steel, they're making me feel, I'm home’. Ik zal me tijdens ons verblijf in New York nooit thuis voelen, hoe hard ik ook probeer. Dit is London of Parijs maal tien. Tien keer meer lawaai, stank, file, overbevolking en altijd die verdomde sirenes. In Tribeca, waar wij overnachten, zie je nog het verschil tussen dag en nacht. Op andere plaatsen niet en al zeker niet op Times Square. Op vele wolkenkrabbers wordt nog een verdiep bijgebouwd, zo groot is de vraag naar vierkante meters in Manhattan. Hoe hoger, hoe rustiger. In New York money is made by people who already have money. Rijke Amerikanen maar ook een transnationale elite prijzen iedereen uit de stad. In de subway zie ik de vermoeide zwarten en hispanics die naar een huis ver buiten de stad pendelen. Als je geluk hebt, word je in de juiste wieg geboren…

Fifth Avenue, rich man's world (FDC)

Truuken van de foor

New York – 23/8/2015 – Fifth Avenue is druk, erg druk en erg heet. In volle hitte staat een glazen kooi boven een ondergrondse Apple-shop. We begeven ons langs de al even glazen trap naar beneden omdat we nog nooit een Apple-Watch hebben gezien . Ook wel om even te whatsappen op kosten van Tim Cook natuurlijk. Fris wel daar beneden... maar volk… Op mijn vraag waar die mooie t-shirts met het Apple-logo te koop zijn knipoogt een medewerker : ‘They are not for sale sir, you have to earn them!’. Dan word ik maar geen lid van de sekte. Boven zit een model een fotoshoot te doen bij een fontein. Groen glitterkleed, lang bruin haar, discrete make-up en fosforescerend witte tanden. Rond haar een leger fotografen en kerels met reflectieschermen die het juiste licht op haar laten vallen. Ook ventilatoren om haar lokken te laten wapperen. Niemand kijkt op. New Yorkers zijn als West-Vlamingen: 't es moar een prente wè! We lopen door en zien dat haar kleed aan de achterzijde is vastgespeld om haar dunner te doen lijken. Truuken van de foor. Niets is wat het lijkt!

Mermaid of Fifth Avenue

If you taka my space, I breaka you face

New York – 22/8/2015 – Onze avondwandeling door New York begint in Mulberry Street in Little Italy. Grote drukte en pizzageur. Kelners schreeuwen naar voorbijgangers en trachten ze in hun restaurants te lokken. Alle clichés over Italo-Amerikanen schijnen te kloppen. In de etalages foto’s van de Godfather en de Soprano’s.  De Niro, Pacino en Brando. Misdaad, Italianen en New York. Hoe is het god mogelijk? Of neen, de huidige burgemeester is de Blasio en die vóór hem Giuliani. Beiden hebben verdiensten voor de opkuis van Manhattan en het leefbaarder maken van de stad. Wat Little Italy betreft: het wordt steeds kleiner en vergaat binnenkort in de wurggreep van Chinatown… We nemen plaats in een pizzeria en de ‘Napolitana’ smaakt zoals in Napels. Smeuïge mozarella, verse tomaat, vier zwarte olijven en vier zoute ansjovisjes. De stijl van de obers is die van het zuiden, attent maar met een mix van zowel superioriteit als verveling in de tred. Mijn maat, die hoog oploopt met de correctheid en strengheid van het Amerikaanse belastingsysteem, moet zijn mening herzien als de ober een voorstel doet om een deel van de rekening ‘zwart’ te betalen. ‘This means no state tax and a free drink on top’. De ober komt uit Ecuador en is de vriendelijkheid in persoon. Toch slaat mijn fantasie op hol en ik zie nu de Niro, Brando en Pacino opduiken met geladen Beretta’s in de hand. De clichés ontkrachten zal niet voor vanavond zijn.

Mulberry Street, New York City

Der Bademeister

21/8/2015 - Marconi Beach - Ik heb me laten vertellen dat JF Kennedy, die hier veel op vakantie kwam, geijverd heeft voor de status van National Park voor Cape Cod National Seashore. De hele Cape is fragiel en wordt vorm gegeven door wind en water, die het zand op één plaats wegspoelen en het op een ander plaats weer afzetten. We nemen een kijkje in het Salt Pond Visitor Center waar de Rangers weer maar eens duiding geven. De rangers moeten elk jaar opnieuw een sollicitatie doen, hun job is niet vast en niet voor het leven. Het is, als we de ranger uit Shenandoah mogen geloven, een erg competitief milieu van goed opgeleide academici. Vlakbij Salt Pond ligt Marconi Beach, genaamd naar Guglielmo Marconi, die hier in 1903 de eerste draadloze transatlantische boodschap verstuurde, van President Theodore Roosevelt naar koning Edward VII in Engeland. Wij gaan even zwemmen op die historische plek. Het zand gaat snel over in keien en scherpe stenen en met robotbewegingen stappen we naar wat dieper water. De Atlantische golven zijn koud en sterk. De rangers hebben ons een leaflet gegeven waarin staat dat je best met twee of drie samen zwemt en nooit in de richting van robben. De Great White Shark verwart soms eenzame zwemmers of surfers met zeerobben en hapt dan toe. Om de twee jaar sterft een mens in de wateren van de States na een shark-attack. Zwak als we zijn in kansrekenen houden we het zwemmen dus kort. Wij genieten van het mooie spel van een late zon die door de wolken en de oceaanmist priemt en een soort studiolicht op het strand projecteert. De ene kant van het strand is mistig, de andere zonnig. We poseren wat op de stoel van de al naar huis vertrokken lifeguards. Daarna afspoelen, kleren aan en naar het nabije Wellfleet voor een bordje van die fameuze Wellfleet oysters. Een week na onze thuiskomst zien we op VTM dat er een witte haai op het nabijgelegen strand van Wellfleet is aangespoeld. Hij wordt door moedige strandgangers terug in het water getrokken. Het beest heeft het jammer genoeg niet overleefd.

Marconi Beach Lifeguard

The Pilgrim Fathers

20/8/2015 - Provincetown - We staan weer op vaste grond na ons walvisavontuur. De vaste grond die ook de Pilgrim Fathers onder hun voeten voelden toen ze hier in 1620 met de uit koers geblazen Mayflower aankwamen.  De vele kunstenaars die hier vandaag wonen en ook de levendige gay community geven Provincetown een aangename dynamiek. De sfeer is uitgelaten omdat er morgen Carnival is en iedereen nu al in 'sneak preview' over straat loopt. Wij hebben honger en het is hier al lobster wat de pot schaft. Dus wij ook met het nodige gereedschap in de clinch met een dikke vette kreeft. Yummie! Voldaan lopen we Commercial Street op en af. De sfeer in de stad wordt steeds uitgelatener. We stappen een seksshop binnen. Een collectie oude Playboys en een verzameling vintage vibrators doen denken aan een brocantewinkel. Verderop ligt echter ook modern spul waarvan je soms niet echt weet wat het is, laat staan wat je er mee moet doen. De verkoopster demonstreert hoe je met een donzig borsteltje je partner van top tot teen met ‘chocolate dust’ moet inpoederen om daarna…  Een mens zou er goesting van krijgen en we ronden de dag af met een ijsje in een Italiaanse gelateria/patisserie. Dan met de auto over route 6 terug naar Lewis Bay. De meeste kamers geven uit op de parking van ons motel. Uit elke kamer puilt een airco, die zachtjes zingend de planeet opwarmt...

Creative footwear in Provincetown

Days like this!

20/8/2015 – Provincetown - De check-in bij het Bayside Resort in Lewis Bay verloopt vlekkeloos. Sabine D heeft een digitale neus voor last-minute hotels. Mooie pool buiten en ook een mooi strandje met zicht op Lewis Bay. Maar zoals een goeie vriend van mij zegt: ‘We zijn hier niet voor ons plezier!’ De receptioniste met de Maori-looks heeft ons immers op de laatste ‘sailing’ van Dolphin Fleet geboekt. We gaan whalewatchen vanuit Provincetown, het noordelijkste stadje op Cape Cod, naar de Stellwagen Bank . Daar komen de bultruggen zich in de zomer tegoed doen aan de enorme hoeveelheden plankton. Amerikaanse perfectie op de boot. Korte, boeiende gesprekken over walvissen, hun leefpatroon en over wat we mogen verwachten. Walvissen zijn niet schuw en komen dicht bij de mens. Er gaan baleinen rond en proefbuisjes met plankton. Wij vol verwachting maar als nuchtere Vlaming ook beducht voor de ‘tourist trap’. Het eerste uur gebeurt er helemaal niks. We turen naar de einder en genieten van de ondergaande zon en het gedreun van de krachtige motoren van de boot. Plots in de verte een paar fonteintjes. Kort daarna zijn we omringd door de humpbacks, die speels rond de boot zwemmen. Als ze  sierlijk wegduiken en hierbij hun staartvin laten zien, roept iedereen ‘wooow’ en ‘yeah’. De onderkant van de staartvin is bij iedere walvis anders en dient voor de wetenschappers ook als identificatie. Soms duiken ze een paar minuten weg en zie je ze op een compleet andere plaats weer opduiken.  De kapitein gaat er dan ‘full throttle’ achteraan. Als de zon bijna het water raakt, gaan de humpacks op hun zij liggen. Ze zwaaien met hun vinnen en laten ze plat op het wateroppervlak kletsen. Jolijt alom. Een ‘breach’, een walvis die uit het water springt en zijn enorme lijf toont, is er vandaag niet bij. Planktonindigestie zeker. We varen terug naar Provincetown. De zilte lucht en de nu bijna vuurrode zon brengen een zeldzame rust over de boot. Alle mensen aan boord zien er gelukkig uit en de koppels pakken elkaar vast. Er wordt volop geselfied. Ik denk aan ‘Days like this’ van Van Morrisson:

When it's not always raining there'll be days like this
When there's no one complaining there'll be days like this
When everything falls into place like the flick of a switch
Well my mama told me there'll be days like this
When you don't need to worry there'll be days like this
When no one's in a hurry there'll be days like this
When all the parts of the puzzle start to look like they fit
Then I must remember there'll be days like this …….

Humpbacks naast onze boot, indrukwekkend

LuSeal en Bumper

19/8/2015 – Woods Hole – Op weg naar ons hotel op Cape Cod, rijden we eerst naar Woods Hole, op het zuidwestelijkste tipje van het schiereiland. Daar heb je Woods Hole Oceanopgraphic Institution. Dit is het grootste non-profit oceanografisch onderzoeksinstituut in de wereld. Er werken zo’n duizend studenten en personeelsleden. Het oude vissersdorpje staat volledig in het teken van het instituut. We trekken eerst naar het science aquarium waar we in de seal habitat een wetenschappelijke show krijgen van een biologe. Zij laat twee robben, LuSeal en Bumper, kunstjes doen. LuSeal spoelde als pup ziek aan op Cape Cod, werd later weer vrijgelaten maar spoelde wat later opnieuw aan. Bumper werd als pup aangevallen door een haai en strandde boven New York. Hij genas in Woods Hole en zit er nog altijd. Bumper is blind maar dat stoort hem niet. De biologe legt uit dat robben ook ‘zien’ met hun snorharen. Waarom heet hij dan bumper? Daarna gaan we naar het information center waar een klein aquarium met zeesterren, heremietkreeften en degenkrabben staat . Degenkrabben zijn zo’n 350 miljoen jaar oud en hun blauwe bloed wordt afgetapt en gebruikt bij testen op medicijnen. Aaibaar kan je ze niet noemen en alleen mijn maat Frank durft er één vastpakken. Guts is all you need!

His favourite pet! (hebdem?)

Over rangers en cougars

18/8/2015 - Boston - Het is zwoel en er hangt onweer in de lucht. Onze auto parkeren we voor 30 dollar een volledige dag onder dak, valt mee als je de Gentse prijzen bekijkt. We volgen als geconditioneerde toeristen mooi de markeringen van de ‘Freedom Trail’ op de straat. Zo kom je eenvoudig langs alle historische hoogtepunten van de stad. De Engelsen zijn hier kop van jut. Zij hieven in de ‘colonies’ veel te veel belastingen. Vandaar dat je na het uitspreken van het woord ‘taxes’ nu onmiddellijk geëxorceerd moet worden in de States. Volgt nu een simpele geschiedenisles. The Boston Massacre: de Engelsen openen in 1770 bij het Old State House het vuur op betogende Amerikaanse kolonisten. Er vallen doden. The Boston Tea Party: kolonisten bestormen in 1773, verkleed als indianen, een Engels vrachtschip met thee en gooien de hele inhoud overboord. Op 4 juli 1776 verklaren dertien kolonies zich onafhankelijk in Philadelphia!  Moraal van het verhaal? Ten eerste: het gaat altijd om geld en belastingen. Ten tweede: steek het maar op iemand anders, in dit geval de indianen. We krijgen een rondleiding met een ranger. Thema is vrijheidsstrijder Paul Revere, die in 1775 de onafhankelijkheidsstrijders waarschuwde over de komst van de Engelsen, en zo een held van de Amerikaanse geschiedenis werd. De ranger, die er waarschijnlijk bij gedempt licht goed uitziet, geeft ons eerst les over elektrolyten en over hoe we moeten drinken bij het hete weer. Ze kan ons aanvankelijk boeien met een verhaal over de relatie van de welgestelde kolonisten met de lokale Engelse overheid in Boston. Dan vervalt ze in een hoop details over Revere, over wie ze een boek heeft geschreven. We denken met heimwee terug aan onze ranger van vorige week. Zij die vertelde dat er in Shenandoah geen cougars meer zijn. Zonder te beseffen dat ze er zelf een was.

The Boston Segway Massacre (FDC)

Adam

18/8/2015 - Salem, MA - We verlaten ruraal Amerika en rijden richting Boston, meer nog dan Philadelphia symbool van de ontvoogding van de States. De meeste steden op onze weg getuigen van een Engels verleden: Manchester,  Canterbury, Portsmouth. Voor een hotel in Boston zijn er twee mogelijkheden: een goedgevulde beurs of vroeg boeken. Gezien wij niet over het eerste beschikken en ook niet voorzienig zijn, slapen we op een half uur rijden van Boston in Wakefield. Adam aan de hotelreceptie valt erg in de smaak bij Sabine D en Karin V.  Atletisch, zelfs door zijn pak heen, jeugdige haardos en überbeleefd. In de kamer worden we getrakteerd op de krachtigste airco die ik ooit gezien heb. Het geluid van de ventilator lijkt wel van een Boeing 747 te komen. Fris, dat wel! Het is valavond en we besluiten naar Salem te rijden, het heksenstadje aan de oceaan. Gezellig, beetje mondain misschien. Op aanraden van Adam eten we bij Finz Seafood and Grill. Wat wil een mens nog meer? De lichtjes fonkelen in de haven, de vis is verrukkelijk en de dienster is mooi genoeg om mee te dingen naar Miss Belgian Beauty. Winnen zou ze niet, want ze zou zakken voor de vraag: ‘can we have some more bread please’. 

Meerkeuzestress bij Finz in Salem

Meal Deal

17/8/2015 - Plymouth, VT - Langs de VT 100 bezoeken we de Calvin Coolidge Homestead. Coolidge, de 30^ste president van de Verenigde Staten (1923-1929) zag hier het daglicht. Plots kunnen we ons wel iets voorstellen bij de pracht van Vermont. De Homestead is een verzameling gebouwen rond een kruispunt. Kerkje, schuren, kaasfabriek, mooi woonhuis met porch… allemaal netjes onderhouden en wit geverfd. Het erf stamt uit de tijd dat farms nog compleet autarkisch waren. Alles wat de boeren nodig hadden kwam van het land en er werd bijna niks extern gekocht. Vandaag is een landbouwer meer een consument dan een producent geworden. Coolidge zelf kon metselen en was een verdienstelijk timmerman. In de homestead  is nog altijd alles zoals het was op de dag van de inauguratie van Coolidge en we krijgen een goed beeld van farm life in the ‘twenties’. Na ons bezoek bestellen we homemade vegetable soup en een sandwich in het restaurant van het landgoed . We worden bediend door twee dames die hun eerste én tweede jeugd al achter de rug hebben. De ene houdt van stand-up comedy en biedt ons tussen haar flauwe grappen een interessante meal deal aan. Voor dezelfde prijs een zakje chips en een drankje er bovenop. Mijn god, de marketeers verpesten zelfs small-town America!

Calvin Coolidge Homestead (FDC)

Bad Company

17/8/2015 - VT 100 - VT - We zijn in de hoofdplaats van de staat Vermont, in Montpellier. Ja, op zondagavond is op de Koornmarkt in Gent ook niet veel te beleven maar in Montpellier nog minder. Gelukkig is Skinny Pancake nog open en kunnen we op het terras nog wat eten. We nemen plaats tussen een groep luide Italianen (er zijn geen andere) en een duo, waarvan er één een diep gesprek wil hebben met mijn maat. Hij ziet in hem zijn gesneuvelde broer. Ja in dooie streken  beginnen mensen te hallucineren uit verveling. De volgende morgen rijden we langs de VT100. We verwachten pittoreske dorpjes, een berglandschap,  kronkelige wegen en de best verzorgde farms van de USA. Niks van gezien. Veel gesloten skishops en hier en daar een stilstaande skilift met eenzaam bengelende stoeltjes. Dan een keer een covered bridge maar voor de rest: nada! Nu ja, Vermont is een staat die interessant wordt vanaf september, eerst krijg je als ‘leaf-peeper’ de kleurenpracht van de herfstbomen en daarna als skiër pakken sneeuw. We zijn hier dus te vroeg.  Gelukkig is er digitale radio in onze auto en zappen we van goede naar nog betere muziek, van CCR naar Bad Company.  

In Amerika is saai nooit echt saai!  

VT 100, Vermont - hier kan je nog op straat spelen (FDC)

Shrek

17/8/2015 - Geneva, New York State  - Na Niagara rijden we weer de States binnen en begeven ons richting Vermont. We slapen bij de Finger Lakes in Geneva, een klein stadje aan Seneca Lake. De Finger Lakes zijn bekend voor wijn, recreatie en de vele Candezen. Het is avond en we hebben honger en dorst en stappen een restaurant binnen dat er uitnodigend uitziet. We beginnen met een fles Pinot Gris Fox Run van ter plaatse maar schakelen voor de tweede fles over naar een Californische Dark Horse Chardonnay (spreek uit: sha-de-neej). We hebben weinig tijd om de lokale wijn te evalueren en we willen vanavond vettig fluweel op onze tong. Na het eten gaan we lichtjes beneveld de straat op en wat blijkt. Een lokale school voert ‘Shrek’ op in het gerestaureerde Smith Opera House naast ons restaurant. Het doek is al gevallen en de acteurs praten op straat wat na met de toeschouwers. Mijn maat en ik laten ons fotograferen bij Prinses Fiona! ‘Where do you guys come from, you are not from the school?’ ‘No, we are from Belgium’. ‘Oh, and I am from R-a-s-s-i-a-h’ . Niemand die in deze gekke wereld nog in staat is voor zijn eigen stoof te blijven. 

Prinses Fiona bij Smith Opera House, Geneva (KVV)

Itzakadoozie

Niagara Falls, Canada - 15/8/2015 - Niagara op een zaterdag. Hier vormt de Niagararivier de grens tussen Amerika en Canada en stort het water zich in een spectaculaire boogbeweging ongeveer  vijftig meter naar beneden. De natuur zorgt ervoor dat zowel Amerikanen als Canadezen een deel van de koek krijgen. Goat Island splitst net vòòr de waterval de Niagara in tweeën. Aan de ene kant de American Falls, aan de andere de meer spectaculaire Horseshoe Falls. Het mooiste zicht op de waterval krijg je aan de Canadese kant dus rijden we even dat land binnen. Aan de grens de gebruikelijke show van de grenscontroleurs. Allemaal zonnebrillen, meestal  een forse biceps en een gezicht in don’t-mess-with-me-modus.  Een pluim voor de mooie promenade langs de Niagara. Iedereen kan hier zonder al teveel moeite al wandelend de waterval bewonderen.  Op een bootje raken zit er voor ons niet in, niks gereserveerd  en geen zin om uren te wachten in de blakende zon. De avoid-the-wait-use-your phone-app  werkt niet. Iedereen die aanschuift heeft immers een smartphone en probeert in de wachtrij de ander te vlug af te zijn. G3, G4 en wifi zijn in overload dus geen digitale discriminatie mogelijk. We wandelen naar het uiterste punt, waar het water zich tegen een snelheid van 32km/u over de rand naar beneden stort. Een stevige borstwering zorgt ervoor dat je op ongeveer één meter de bulderende watermassa in het niets kan zien verdwijnen. De promenade is een processie van toeristen van over de hele wereld. De Amerikaanse marketing trekt  de massa aan, die op dezelfde manier naar dit natuurfenomeen kijkt als naar de rollercoaster in Disneyland.  Niagara is een pelgrimsoord voor zij die houden van de Hard Rock Café,  Planet Hollywood en Dracula Castle. Niks voor mij dus.

Op de achtergrond de Horseshoe Falls, let op de Itzakadoozie op de menukaart. Een popsicle van Nestlé, die een naam koos die kinderen leuk vinden en makkelijk kunnen uitspreken. (FDC)

 

Dip in the pool

14/8/2015, Fallingwater, PA - Nog één foto van Fallingwater omdat het daar zo mooi is. Kijk hoe de Kaufmanns rechtstreeks van in hun huis via een trap de waterval in konden. Fantastische architectuur! Nog een anecdote? Het water van de waterval was niet altijd even schoon. Edgar Kaufmann had echter prima contacten met de brandweer van Pittsburgh, die zijn zwembaden - er waren er twee - van goed zwemwater kwamen voorzien. Vandaag heet dat privégebruik van overheidsmiddelen.

Duikje nemen? (FDC)

Fallingwater

14/8/2015 – Laurel Highlands, AP - We rijden van Kentuck Knob naar het vlakbij gelegen Fallingwater. Er is veel volk en we zijn blij dat we onze slot voor het bezoek nog snel gisteren geboekt hebben. Dit mag dan wel een vergeten gat zijn, de moderne toerist vindt alles. De Kaufmanns, die in de jaren ‘20 en ‘30 een fortuin vergaarden met een warenhuisketen met hoofdkwartier in Pittsburgh, kwamen al lang naar de waterval van Bear Run om te wandelen en te zwemmen. In 1934 ontmoeten ze Wright en laten hem een ‘weekendhuis’ ontwerpen. Het moest passen in de natuur en ze wilden een geïntegreerd zwembad in de waterval voor een ochtendlijke zwempartij. Edgar Kaufmann en Wright hebben een moeilijke relatie en gaan in de clinch over het ontwerp. Wright is een arrogante betweter maar Edgar Kaufmann laat de plannen screenen door een extern ingenieursbureau. Naar verluidt had Wright Fallingwater in minder dan drie uur getekend. De vele overhangen deden Edgar twijfelen aan de stabiliteit. Wright accepteert de correcties en in 1939 wordt Fallingwater ingehuldigd. Het zou het meest iconische huis ter wereld worden en van Wright, toen al 72, een beroemdheid maken. De manier waarop de rotsen en de waterval geïntegreerd zijn in het huis is ronduit spectaculair en ja, het bezoek is voor mij het hoogtepunt van mijn clockwise journey. De Kaufmanns waren op zijn minst excentriek te noemen. Jammer genoeg hebben we hun graf niet bezocht. Het ligt op amper 100 meter van Fallingwater maar dat heb ik pas bij thuiskomst gelezen. Liliane en Edgar Kaufmann waren een glamoureus societykoppel en in Fallingwater waren o.a. Albert Einstein en Frida Kahlo te gast… Edgar was atletisch en had een litteken op zijn wang, opgelopen bij het schermen tijdens zijn jeugd in Heidelberg. Dat maakte hem schijnbaar aantrekkelijk bij de vrouwen. Liliane leed onder zijn avontuurtjes maar bleef toch bij hem. Ze stierf aan een overdosis slaappillen tijdens een weekend in 1952 in Fallingwater… Mijn volgende boek wordt zeker “Fallingwater Rising “ van Franklin Toker! 

Fallingwater, Bear Run, PA (FDC)

Frank Lloyd Wright

14/8/2015 – Laurel Highlands, PA – Ongeveer honderd kilometer van Pittsburgh vind je twee juweeltjes van Frank Lloyd Wright: Fallingwater en Kentuck Knob.  Hoewel gebouwd in 1953 en dus veel later dan Fallingwater, bezoeken we - eerder door toeval -  eerst Kentuck Knob. De Hagans, vrienden van de bouwheren van Fallingwater, de Kaufmanns, namen ook Lloyd Wright onder de arm om een exclusief huis te bouwen in de Laurel Highlands. Het werd een Usonian House, een kleine, gelijkvloerse woning zonder garage, te weinig bergruimte en veel overhangen. Wright kreeg maar echt faam na het bouwen van Fallingwater , daarover later meer in deze blog. Toen hij Kentuck Knob ontwierp was hij al 86. Een gemakkelijk karakter was hij geenszins. In zijn huizen geen enkele hoek van 90°, want dat was onnatuurlijk, geen bergruimte, want daarin verzamel je toch alleen maar ‘clutter’. Geen garage, als toegift misschien een carport. De Hagans, rijke zuivelindustriëlen uit de streek, kregen wel een uniek huis met een dramatische kijk op de bosrijke omgeving. De keuken ziet er nog steeds modern uit en bevat een aantal snufjes die nu niet meer bestaan, zoals een wegklapbaar elektrisch fornuis. Als je van de ene kamer in de andere loopt is dat meestal door een smalle gang, waardoor je in de volgende kamer een ruimtegevoel krijgt en je blik zo altijd meteen naar buiten getrokken wordt. Eén foto zegt meer dan duizend woorden, kijk maar voor jezelf…

De dakkoepels tekenen zeshoeken op het terras van Kentuck Knob (FDC)

Bearfence Rock

13/8/2015, Bearfence Rock - De Appalachian Trail loopt van Springer Mountain in Georgia tot Mount Katahdin in Maine en is 3500km lang. Dit lange-afstand-wandelpad doorkruist ook Shenandoah . Thru-hikers doen die afstand in vijf tot zeven maanden. De inspanning staat gelijk met 16 keer de Mount Everest beklimmen van zeeniveau en terug. Samen met een ranger doen we een korte uitstap op de trail en zo kunnen we onszelf nu section-hikers noemen. Het is een stuk in een bos, vol varens en struikgewas. Neen, geen beren of slangen die hier je vijand zijn, wel teken! Daarna besluiten we om nog naar Bearfence Rock te gaan. Dat is de enige plaats waar je een 360° zicht hebt van Shenandoah. De weg naar Bearfence Rock is een stevige, steile rock scramble, waarbij je beide handen en voeten moet gebruiken. Sabine D en Karin V kiezen verkeerdelijk voor de handtas in plaats van de rugzak maar zullen wel stijlvol de top halen!

Bearfence Rock, 360° krijg je niet voor niks (FDC)

Lewis Mountain

13/8/2015, Lewis Mountain Cabins, Shenandoah  - Wij overnachten ongeveer in het midden van het park in Lewis Mountain. Daar staan eenvoudige houten huisjes, telkens met twee slaapkamers en één gedeelde badkamer. Als je ze gebruikt, kan je de andere slaapkamer de toegang blokkeren. Binnen hangt een rookgeur, buiten staat immers een barbecue waar al veel vlees op is gebraden. De man in het parkwinkeltje is tien jaar geleden van New Jersey verhuisd om hier te komen werken. Hij vertelt dat hij achter in zijn shop slaapt en probeert ons barbecuevlees te slijten. ‘I have steaks, three in a pack, I have hamburgers, six in a pack…..’  Even overleggen. We aperitieven eerst met Budweiser, een fles rode wijn uit Virginia en wat chips. Het bed is van smeedijzer en de matrasbodem is er een met spiraalveren, laatst gezien bij mijn grootouders. Het bed is erg smal maar het is ’s avonds kil in Shenandoah, dus kruipen we dicht tegen elkaar aan. Aan de houten wanden hangen zwart-wit  foto’s van de aanleg van de skyline drive. Shenandoah was lang gesegregeerd en Lewis Mountain was de plaats waar de zwarten kwamen, in de cabins en op de nabijgelegen camping. In het visitor center zien we later een oude foto van de plaats waar we slapen. Op een bord staat: ‘Lewis Mountain picnic grounds for negroes’.

Onze cabin bij Lewis Mountain (FDC)

New Deal

13/8/2015, Shenandoah – Voor het nationaal park van Shenandoah werden landbouwers onteigend, ferm tegen hun zin. Zij die echt niet weg wilden, werden uiteindelijk wel met rust gelaten tot ze stierven. We passeren tijdens een wandeling een begraafplaats waar lokale boeren liggen. Ik moet meteen aan de uitbreiding van de Antwerpse haven denken en aan de polderboeren. Zij zullen nooit een graf krijgen op hun ondergelopen poldergrond. Shenandoah werd officieel in gebruik genomen in 1935. De aanleg van de skyline drive werd gedaan door het Civilian Conservation Corps, een groep van werkloze, ongehuwde jonge mannen. Het CCC maakte deel uit van Roosevelts New Deal en moest jonge mensen aan het werk zetten bij openbare werken. Op het hoogtepunt werkten er 1000 jonge mannen voor de CCC in het park. 

Laatbloeier in Shenandoah (FDC)

Shenandoah

12/8/2015 – Shenandoah, VA – Op amper 75 mijl van Washington DC, waan je je in een andere wereld. We rijden bij Rockfish Gap Shenandoah National Park binnen en volgen de Skyline Drive, een 105 mijl lange weg die in de dertiger jaren in de Great Depression werd aangelegd op de hoogste bergrug  van het park. Meteen kijken we links en rechts op de lager gelegen kammen, die allemaal van hoogte verschillen maar wel in dezelfde richting parallel naast elkaar liggen. Door de inwerking van zon en wolken krijg je daardoor een spel  van licht en schaduw  en vormt zich als het ware een skyline van bergekammen. Het is adembenemend mooi en het contrast met Washington, waar we ’s morgens nog rondliepen, kan niet groter zijn. Dit is het Amerika waar ik van hou.

Shenandoah bij valavond, hoe mooi kan de natuur zijn (FDC)

21 seconds

Arlington , 11/8/2015 – Vandaag gaan we naar Arlington National Cemetery. Hier liggen 300 000 Amerikaanse veteranen die gevochten hebben in conflicten gaande van de Amerikaanse Burgeroorlog tot de oorlog in Afghanistan. Het kerkhof is nog steeds in gebruik en elke dag zijn er een twintigtal begrafenissen. Wie er kan en mag begraven worden, ligt vast in een procedure en is complex, zeker als de persoon begraven wordt met ‘full military honours’.  

Voor een bezoek te voet aan Arlington heb je wat conditie nodig. Het kerkhof is 253 hectaren groot  en er zit flink wat profiel in het landschap. Hoewel het nog maar tien uur is staan we bij het graf van John F Kennedy en zijn vrouw Jackie al flink in het zweet. De zon is ondraaglijk heet! Kennedy ligt op Arlington omdat Jackie zei dat hij tot het Amerikaanse volk behoorde en ze een dienst wou die leek op die van Lincoln, die andere vermoorde president. Er waren ook andere opties maar het werd Arlington. Twee eenvoudige rechthoekige grafstenen, één voor hem en één voor Jackie. Bij hen liggen ook twee van hun jong overleden kinderen. In 1994 kwam Jackie naast JFK liggen, in het licht van de ‘eternal flame’ die ze zelf had aangestoken op zijn begrafenis, 31 jaar eerder.

We lopen door naar de ‘Changing of the Guard’. De klok rond wordt op zowat het hoogste punt van het domein het graf van de onbekende soldaat bewaakt. Dat gaat gepaard met een ceremonie die je in de zomer om het halfuur kan zien. Een perfect georkestreerd militair toneel. Het is stil, alles glimt, van de bajonet op de M14’s van de soldaten, tot hun perfect geboende schoenen. De schittering van de zon verblindt. De ‘relief commander’  inspecteert het wapen van de aflossende militair in een perfect ingestudeerde opeenvolging van handelingen. Veel in de ceremonie gebeurt in een cyclus van 21 seconden. 21 omdat de grootste militaire eer een saluut van 21 schoten is.

We zijn flink onder de indruk, wandelen terug naar beneden en lezen ondertussen overal namen van soldaten die het vaderland hebben gediend. Op de Joodse graven liggen steentjes, sommige soldaten liggen rug aan rug met hun echtgenote, soms zijn de stenen identiek aan die uit onze Westhoek.

Bij het hoofgebouw zit een wat sjofele zestiger met een onverzorgde baard in een rolstoel in de blakende zon. Op zijn arm staat een tattoo: ‘US Marine Corps’.

Arlington National Cemetery, aflossing van de wacht (FDC)

Iwo Jima

11/8/2015 - Arlington - Ons hotel voor onze bezoeken aan Washington is het Best Western Iwo Jima in Arlington. De stad ligt in Virginia, net buiten DC en is een begrip in de militaire geschiedenis van de States. De wanden van ons hotel zijn versierd met foto's van het nabijgelegen Iwo Jima-monument, officieel het US Marine Corps War Memorial. Soms vergeten we dat de Amerikanen in WO II op twee fronten vochten, bij ons en in de Stille Oceaan tegen de Japanners. In februari van 1945 hadden ze bijna alle eilanden op de Japanners veroverd. Mount Suribachi, op het onooglijk kleine eilandje Iwo Jima, bleef echter in hun handen en van daar domineerden ze een groot stuk van de Pacific. Na een bombardement van 72 uren bleven de Japanners weerstand bieden en moest het 4de en 5de Marine Corps het eiland veroveren. Na vier dagen vechten, wapperde een kleine Amerikaanse vlag op Mount Suribachi. Nadat alle weerstand verdwenen was, werd er een grotere vlag geplant. We bezoeken het monument op een zwoele zomeravond. De flauw verlichte straten dampen omdat een koele regenbui net de hitte van de dag heeft weggespoeld. De bronzen soldaten kijken mij aan tegen een achtergond van nachtelijke onweerswolken. Het is een apocalyptisch tafereel, en zo zal het voor hen ook wel geweest zijn.

US Marine Corps War Memorial, Arlington, VA (FDC)

Enola Gay

10/8/2015 – Dulles International Airport - Op minder dan een uur rijden van DC bevindt zich het Steven F. Udvar-Hazy Center, een afdeling van het National Air and Space museum in Washington. Een vliegtuigmuseum zonder gelijke. Het gaat hier van de Virgin Atlantic van Branson tot een heuse Concorde, volgens mij het mooiste vliegtuig ooit. Dat is niet alles. Ook zie je de gepensioneerde Space Shuttle Discovery. Omdat de Shuttle zo snel moet afremmen als hij in de dampkring komt, heeft de piloot net 15 seconden om het landingsgestel uit te klappen voor de touchdown. Dat zullen dan wel de vijftien bangste seconden van de vlucht zijn… De Lockheed SR71, het snelste vliegtuig ooit, bekend van de verkenningsvluchten tijdens de Koude Oorlog. Deze gitzwarte ‘Blackbird’ zette tijdens haar laatste vlucht in 1990 met 3418km/u een absoluut snelheidsrecord.

En dan is er een vliegtuig waarvan de geschiedenis blijft fascineren. Op 6 augustus 1945 vliegt piloot Paul Tibbets met een B-29 bommenwerper naar Japan. Aan zijn buik hangt ‘Little Boy’, de atoombom voor Hiroshima. 78 000 mensen sterven onmiddellijk en tegen eind 1945 sterven er door de straling nog eens zoveel. De B-29 is genaamd naar Tibbets moeder: Enola Gay!

Dulles, Virginia - Udvar-Hazy Center, Enola Gay

Fashion statement

9/8/2015 - Washington DC - In het Museum of American History is een zaal voorbehouden voor de 'inaugural dresses' van de presidentsvrouwen. Michèle Obama ging in 2009 naar het inhuldigingsbal van haar man Barak in een wit kleed met één schouderriem,  van de ontwerper Jason Wu. Stijl hebben ze wel de Obama's. Als eerste zwarte presidentskoppel waren ze natuurlijk jong bij hun aantreden en de kracht en dynamiek straalden er zo af. Ik bewonder altijd de manier waarop Barak de trappen ophuppelt. Niet aangeleerd om dynamisch over te komen zoals bij de vorige presidenten. Neen, meer katachtig natuurlijk, meer als een lenige, zwarte Amerikaanse hordenloper. Het witte kleed van zijn Michèle springt eruit als een echt fashion statement. Naast het hare hangen er ook van Mamie Eisenhower, Betty Ford, Barbara Bush, Nancy Regan, en Hillary Clinton. Geef mij toch maar Michèle of... de enige presidentsvrouw die misschien nog in de buurt kwam, Jacqueline Kennedy...

Inaugural dress van Michèle Obama, van de hand van Jason Wu (FDC)

Vietnam

10/8/2015 - Washington DC - De oorlog in Indochina is een complex verhaal dat zijn oorsprong vindt na de tweede wereldoorlog, toen na de bezetting door Japan, de Fransen hun kolonies opnieuw opeisten. De rest is gekend: de Fransen breken er hun tanden op en geven zich over in Dien Bien Phu, de Amerikanen nemen de zaak over omdat de communisten uit Noord-Vietnam niet hun beste vrienden zijn. Op het hoogtepunt van de strijd zijn er 540 000 Amerikaanse soldaten in Vietnam!
In totaal zullen er 58 286 Amerikaanse slachtoffers vallen, killed-in-action, missing and death-in-captivity. Het totale aantal doden wordt geschat tussen de anderhalf en vier miljoen mensen. Bij de Amerikaanse slachtoffers disproportioneel veel zwarten. In 1969 verschijnt onder het Motown label de song 'War' van Whitfield en Strong, gezongen door Edwinn Star en later ook door Bruce Springsteen. Hoe diep de wonde vandaag nog is zie je als je langs het Vietnam Veterans Memorial loopt. Naast de namen staat ofwel een ruit als de dood bevestigd is, of een plus-teken als de soldaat vermist is.

Kijk ook eens op http://www.vvmf.org/Wall-of-Faces/

Vietnam Veterans Memorial, Washington DC (FDC)

Abraham Lincoln

10/8/2015 - Washington DC - Op de indrukwekkende Mall in Washington DC liggen het Capitool en de Lincoln Memorial recht tegenover elkaar. Will je van het ene gebouw naar het andere stappen, dan heb je één uur nodig. Op en rond de Mall vind je een overvloed van memorials ter ere van bekende Amerikanen. Martin Luther King, Franklin Delano Roosevelt, Thomas Jefferson. Ook de gesneuvelden van de Koreaanse en de Vietnamoorlog hebben er een monument. Een beetje in de hoogte, met de rug naar de machtige rivier Potomac staat bij het begin van de National Mall de Lincoln Memorial. Een witte tempel waarin Lincoln, in marmer gebeiteld, het charisma uitstraalt dat hij moet hebben gehad. Na de Amerikaanse burgeroorlog werd hij de grote verzoener van de natie, schafte ook de slavernij af. Ondanks al zijn verdiensten bleef hij vijanden hebben in het Zuiden en in 1865 werd hij door een aanhanger van de Confederates neergeschoten. Hij werd zo de eerste van acht Amerikaanse presidenten die tijdens hun ambtstermijn werden vermoord.

Binnen in Lincoln Memorial, Washington DC (FDC)

Crowd Control

9/8/2015 - Washington DC - Een mensenmassa verdringt zich voor het hek bij het Witte Huis. Op een Amerikareis mag een foto met de Obamaresidentie op de achtergond niet ontbreken. Toeristen trekken selfiesticks als degens, vleien zich met hun rug tegen de afsluiting en veranderen snel hun gezicht van stress- naar lachmodus. Het Witte Huis staat ergens in de verte, veel is er niet van te zien. Het wemelt van de security, politie op fietsen en in auto's, gorilla's in maatpak en met oortjes... Geen glimp van de president of zijn Michèle... Ik neem ook een foto want ik moet toch kunnen zeggen dat ik er geweest ben. Zal ik hem facebooken of niet?

Washington DC bij het Witte Huis, gefascineerd gestaar (FDC)

Tourist overload

9/8/2015 - Washington DC - Eerste kennismaking met DC. De kaart lezen is echt een probleem in de flauw verlichte metro. De machines werken slecht of helemaal niet en slikken geld zonder een ticket te geven. Een controleur opent dan maar een zijdeur voor ons en geeft ons een ticket voor de avond. Het is zondag en de stad heeft duidelijk geleden onder de stroom toeristen. Nog is het verkeer rustig. Morgen breekt de werkweek los.

Washington DC op zondag: 'Overvol maar creatief gestapeld'

Gettysburg

8/8/2015 - Gettysburg, PA - De slag bij Gettysburg wordt gezien als het keerpunt in de Amerikaanse burgeroorlog. In juli van 1863 gingen de legers van de noordelijke en de zuidelijke staten er drie dagen met elkaar  in de clinch. De plaats van de veldslag is in handen van de National Park Service, die je informeert over de strijd tussen het industriële noorden en het agrarische zuiden. Je kan er op z'n Amerikaans met de auto langs de battlefields rijden en het cyclorama (zoals er bij ons een staat in Waterloo) van de veldslag bezoeken. Het is bloedheet als wij de toer doen en langs de weg stoten we op een groepje 'Confederate' reenactors.

Reenactors in Gettysburg National Military Park

Mustang Sally

8/8/2015 - Bij Gettysburg, Pennsylvania - Ergens onderweg stoppen we bij een Annual Chicken BBQ Auction and Car show. Oude Chevrolets, De Soto's en Dodges staan te fonkelen bij een godvergeten crossroad. Ook twee Mustangs, waarvan één convertible. De Mustang is nog steeds het stijlicoon van Ford en heeft nu ook weer succes in Europa. Mustangs en crossroads, dit ruikt naar Amerika en naar de blues, die heerlijke mengeling van geluk en weemoed.

Mustang 68, ergens bij Gettysburg (FDC)

Witness

7/8/2015, bij Bird-in-Hand - Twee soorten paardenkracht op één weg, ik vind het zo fascinerend en raak niet los van deze streek. De traagheid haalt het hier met succes. Ik moet dringend de film 'Witness' terugzien. Voor zover ik weet mogen de Amish in de puberteit een tijdje van het 'echte' leven proeven en dan beslissen of ze in hun gemeenschap blijven of niet. Wat een schok moet die confrontatie zijn.

7/8/2015 - Bij Bird-in-Hand, Pennsylvania (FDC)

Orare et laborare

7/8/2015, Lancaster - We blijven nog even bij de Amish want ze laten me niet onberoerd. Met paard en kar boert een man in de avondzon. Hij merkt ons op, knikt en zet zijn werk voort. Het gras ruikt fris. De hele streek rond Lancaster is van een eenvoudige schoonheid die ik lang niet meer heb gezien. Over een paar uur zal deze man eten, daarna zijn bijbel nemen en bij zonsondergang gaan slapen. Geen Netflix op zijn erf. Zoals de leuze van de universiteit van Poughkeepsie in New York State: 'Orare et laborare'.

Bij Lancaster, PA - 7/8/2015 (FDC)

Op de step

7/8/2015 - Lancaster, Pennsylvania - Fietstocht gemaakt van 35 mijl door Amish country. Bloedheet, blauwe lucht met witte wolken. 'Dutch' noemen de Amerikanen dit gebied. Maar dat is een verbastering van Deutsch, de Amish spreken namelijk een Duits dialect. In het begin van de 18de eeuw kwamen ze vanuit Zwitserland en vestigden zich hier. Anabaptisten worden alleen gedoopt als ze volwassen zijn. In Pennsylvania zijn ze uiteengevallen in verschillende sekten, waarvan de strengste geen elektriciteit gebruiken. Je mag ze fotograferen maar liefst niet hun gezicht. Er gaat een ongelofelijke rust en kracht uit van deze mensen, die je steeds vriendelijk begroeten. Zelden zo mooie landerijen en boerderijen gezien. Sommigen mogen zelfs geen fietsen gebruiken en rijden daarom op een step. Wij kwamen een koppeltje tegen, hij op stevige werkschoenen, zij op blote voeten.

7/8/2015 - Amish op de step bij Lancaster, Pennsylvania, (FDC)

Between a rock and a hard place

6/8/2015 - Dit hotel werd gebouwd tussen twee drukke wegen en een brug. Niet dat iemand daar van wakker ligt. Amerika is de auto en de auto is Amerika. 'Well situated and within easy reach of major highways'. Dan ga je niet morren over lawaai en overlast...

Philadelphia, 7/8/2015 (FDC)

Zo man, zo paard

6/8/2015 - Wit over de kasseien. De koetsier heeft zijn haarkleur aangepast aan zijn paard. In het oude centrum van Philadelphia is nog plek voor wat nostalgie. Apple en Starbucks op veilige afstand van het national historic park. Er zijn nog waarden in het leven.

Philadelphia, 6/8/2015 (FDC)

Washington

6/8/2015 - Bij ons bezoek van Independence Hall zwaait plots een grote dubbele deur open en zien we George Washington. De Britten verliezen langzaam hun greep op ' The Colonies' en hij wordt de eerste president van de Verenigde Staten.

6/8/2015 - Independence Hall, Philadelphia (FDC)