New York – 23/8/2015
– In Autumn in New York zingt Billie Holiday: ‘Glittering crowds and shimmering clouds in
canyons of steel, they're making me feel, I'm home’. Ik zal me tijdens ons verblijf in New York
nooit thuis voelen, hoe hard ik ook probeer. Dit is London of Parijs maal tien.
Tien keer meer lawaai, stank, file, overbevolking en altijd die verdomde
sirenes. In Tribeca, waar wij overnachten, zie je nog het verschil tussen dag
en nacht. Op andere plaatsen niet en al zeker niet op Times Square. Op vele wolkenkrabbers
wordt nog een verdiep bijgebouwd, zo groot is de vraag naar vierkante meters in
Manhattan. Hoe hoger, hoe rustiger. In New York money is made by people who already have money. Rijke Amerikanen maar ook een
transnationale elite prijzen iedereen uit de stad. In de subway zie ik de vermoeide
zwarten en hispanics die naar een huis ver buiten de stad pendelen. Als je
geluk hebt, word je in de juiste wieg geboren…
woensdag 28 oktober 2015
dinsdag 27 oktober 2015
Truuken van de foor
New
York – 23/8/2015 – Fifth Avenue is druk, erg druk en erg heet. In volle hitte staat een glazen kooi boven een ondergrondse Apple-shop. We begeven ons
langs de al even glazen trap naar beneden omdat we nog nooit een Apple-Watch hebben gezien . Ook wel om even te whatsappen op kosten van Tim Cook natuurlijk. Fris wel
daar beneden... maar volk… Op mijn vraag waar die mooie t-shirts met het Apple-logo
te koop zijn knipoogt een medewerker : ‘They are not for sale sir, you have to
earn them!’. Dan word ik maar geen lid van de sekte. Boven zit een model een
fotoshoot te doen bij een fontein. Groen glitterkleed, lang bruin haar, discrete
make-up en fosforescerend witte tanden. Rond haar een leger fotografen en
kerels met reflectieschermen die het juiste licht op haar laten vallen. Ook ventilatoren om haar lokken te laten wapperen. Niemand kijkt op. New Yorkers zijn als West-Vlamingen: 't es moar een prente wè! We
lopen door en zien dat haar kleed aan de achterzijde is vastgespeld om haar
dunner te doen lijken. Truuken van de foor. Niets is wat het lijkt!
| Mermaid of Fifth Avenue |
maandag 26 oktober 2015
If you taka my space, I breaka you face
New York – 22/8/2015 – Onze avondwandeling door New York
begint in Mulberry Street in Little Italy. Grote drukte en pizzageur. Kelners schreeuwen naar voorbijgangers en
trachten ze in hun restaurants te lokken. Alle clichés over Italo-Amerikanen schijnen
te kloppen. In de etalages foto’s van de Godfather en de Soprano’s. De Niro, Pacino en Brando. Misdaad, Italianen
en New York. Hoe is het god mogelijk? Of neen, de huidige burgemeester is de Blasio
en die vóór hem Giuliani. Beiden hebben verdiensten voor
de opkuis van Manhattan en het leefbaarder maken van de stad. Wat Little Italy
betreft: het wordt steeds kleiner en vergaat binnenkort in de wurggreep van Chinatown…
We nemen plaats in een pizzeria en de ‘Napolitana’ smaakt zoals in Napels. Smeuïge
mozarella, verse tomaat, vier zwarte olijven en vier zoute ansjovisjes. De stijl van
de obers is die van het zuiden, attent maar met een mix van zowel superioriteit als verveling
in de tred. Mijn maat, die hoog oploopt met de correctheid en strengheid van
het Amerikaanse belastingsysteem, moet zijn mening herzien als de ober een
voorstel doet om een deel van de rekening ‘zwart’ te betalen. ‘This
means no state tax and a free drink on top’. De ober komt uit Ecuador en is de vriendelijkheid in persoon. Toch slaat mijn fantasie op hol en ik zie nu de Niro, Brando en Pacino opduiken met geladen
Beretta’s in de hand. De clichés ontkrachten zal niet voor vanavond zijn.
zondag 18 oktober 2015
Der Bademeister
21/8/2015 - Marconi Beach - Ik heb me laten vertellen dat JF Kennedy,
die hier veel op vakantie kwam, geijverd heeft voor de status van National Park voor Cape Cod National
Seashore. De hele Cape is fragiel en wordt vorm gegeven door
wind en water, die het zand op één plaats wegspoelen en het op een ander plaats
weer afzetten. We nemen een kijkje in het Salt Pond Visitor Center waar de
Rangers weer maar eens duiding geven. De rangers moeten elk jaar opnieuw een
sollicitatie doen, hun job is niet vast en niet voor het leven. Het is, als we
de ranger uit Shenandoah mogen geloven, een erg competitief milieu van goed opgeleide academici. Vlakbij
Salt Pond ligt Marconi Beach, genaamd naar Guglielmo Marconi, die hier in 1903
de eerste draadloze transatlantische boodschap verstuurde, van President Theodore
Roosevelt naar koning Edward VII in Engeland. Wij gaan even zwemmen op die
historische plek. Het zand gaat snel over in keien en scherpe stenen en met robotbewegingen stappen we naar wat dieper water. De
Atlantische golven zijn koud en sterk. De rangers hebben ons een leaflet
gegeven waarin staat dat je best met twee of drie samen zwemt en nooit in de
richting van robben. De Great White Shark verwart soms eenzame zwemmers of
surfers met zeerobben en hapt dan toe. Om de twee jaar sterft een mens in de
wateren van de States na een shark-attack. Zwak als we zijn in kansrekenen
houden we het zwemmen dus kort. Wij genieten van het mooie spel van een late
zon die door de wolken en de oceaanmist priemt en een soort studiolicht op het
strand projecteert. De ene kant van het strand is mistig, de andere zonnig. We
poseren wat op de stoel van de al naar huis vertrokken lifeguards. Daarna
afspoelen, kleren aan en naar het nabije Wellfleet voor een bordje van die
fameuze Wellfleet oysters. Een week na onze thuiskomst zien we op VTM dat er een
witte haai op het nabijgelegen strand van Wellfleet is aangespoeld. Hij wordt door
moedige strandgangers terug in het water getrokken. Het beest heeft het jammer
genoeg niet overleefd.
| Marconi Beach Lifeguard |
woensdag 14 oktober 2015
The Pilgrim Fathers
20/8/2015 - Provincetown - We staan weer op vaste grond na ons
walvisavontuur. De vaste grond die ook de Pilgrim Fathers onder hun voeten
voelden toen ze hier in 1620 met de uit koers geblazen Mayflower aankwamen. De vele kunstenaars die hier vandaag wonen en
ook de levendige gay community geven Provincetown een aangename dynamiek. De
sfeer is uitgelaten omdat er morgen Carnival is en iedereen nu al in 'sneak preview' over straat loopt. Wij hebben honger en het is hier al lobster wat de pot schaft. Dus wij ook met het nodige gereedschap in de clinch met een dikke vette
kreeft. Yummie! Voldaan lopen we Commercial Street op en af. De sfeer in de stad wordt
steeds uitgelatener. We stappen een seksshop binnen. Een collectie oude
Playboys en een verzameling vintage vibrators doen denken aan een brocantewinkel. Verderop ligt echter ook modern spul waarvan
je soms niet echt weet wat het is, laat staan wat je er mee moet doen. De verkoopster demonstreert hoe je
met een donzig borsteltje je partner van top tot teen met ‘chocolate dust’ moet
inpoederen om daarna… Een mens zou er
goesting van krijgen en we ronden de dag af met een ijsje in een Italiaanse gelateria/patisserie. Dan met de auto over route 6 terug naar Lewis Bay. De meeste kamers geven uit op de parking van ons motel. Uit elke kamer puilt een airco, die zachtjes zingend de planeet opwarmt...
| Creative footwear in Provincetown |
zondag 11 oktober 2015
Days like this!
20/8/2015 – Provincetown - De check-in bij het Bayside
Resort in Lewis Bay verloopt vlekkeloos. Sabine D heeft een digitale neus voor
last-minute hotels. Mooie pool buiten en ook een mooi strandje met zicht op
Lewis Bay. Maar zoals een goeie vriend van mij zegt: ‘We zijn hier niet voor
ons plezier!’ De receptioniste met de Maori-looks heeft ons immers op de
laatste ‘sailing’ van Dolphin Fleet geboekt. We gaan whalewatchen vanuit Provincetown, het noordelijkste stadje op Cape Cod, naar de Stellwagen
Bank . Daar komen de bultruggen zich in de zomer tegoed doen aan de enorme
hoeveelheden plankton. Amerikaanse perfectie
op de boot. Korte, boeiende gesprekken over walvissen, hun leefpatroon en over
wat we mogen verwachten. Walvissen zijn niet schuw en komen dicht bij de mens. Er
gaan baleinen rond en proefbuisjes met plankton. Wij vol verwachting maar als nuchtere
Vlaming ook beducht voor de ‘tourist trap’. Het eerste uur gebeurt er helemaal
niks. We turen naar de einder en genieten van de ondergaande zon en het gedreun
van de krachtige motoren van de boot. Plots in de verte een paar fonteintjes. Kort
daarna zijn we omringd door de humpbacks, die speels rond de boot zwemmen. Als
ze sierlijk wegduiken en hierbij hun
staartvin laten zien, roept iedereen ‘wooow’ en ‘yeah’. De onderkant van de
staartvin is bij iedere walvis anders en dient voor de wetenschappers ook als
identificatie. Soms duiken ze een paar minuten weg en zie je ze op een compleet
andere plaats weer opduiken. De kapitein
gaat er dan ‘full throttle’ achteraan. Als de zon bijna het water raakt, gaan
de humpacks op hun zij liggen. Ze zwaaien met hun vinnen en laten ze plat op
het wateroppervlak kletsen. Jolijt alom. Een ‘breach’, een walvis die uit het
water springt en zijn enorme lijf toont, is er vandaag niet bij.
Planktonindigestie zeker. We varen terug naar Provincetown. De zilte lucht en
de nu bijna vuurrode zon brengen een zeldzame rust over de boot. Alle mensen aan
boord zien er gelukkig uit en de koppels pakken elkaar vast. Er wordt volop
geselfied. Ik denk aan ‘Days like this’ van Van Morrisson:
When it's not always raining there'll be days like this
When there's no one complaining there'll be days like this
When everything falls into place like the flick of a switch
Well my mama told me there'll be days like this
When you don't need to worry there'll be days like this
When no one's in a hurry there'll be days like this
When all the parts of the puzzle start to look like they fit
Then I must remember there'll be days like this …….
When there's no one complaining there'll be days like this
When everything falls into place like the flick of a switch
Well my mama told me there'll be days like this
When you don't need to worry there'll be days like this
When no one's in a hurry there'll be days like this
When all the parts of the puzzle start to look like they fit
Then I must remember there'll be days like this …….
| Humpbacks naast onze boot, indrukwekkend |
dinsdag 6 oktober 2015
LuSeal en Bumper
19/8/2015 – Woods Hole – Op weg naar ons hotel op Cape Cod,
rijden we eerst naar Woods Hole, op het zuidwestelijkste tipje van het
schiereiland. Daar heb je Woods Hole Oceanopgraphic Institution. Dit is het
grootste non-profit oceanografisch onderzoeksinstituut in de wereld. Er werken
zo’n duizend studenten en personeelsleden. Het oude vissersdorpje staat
volledig in het teken van het instituut. We trekken eerst naar het science aquarium
waar we in de seal habitat een wetenschappelijke show krijgen van een biologe.
Zij laat twee robben, LuSeal en Bumper, kunstjes doen. LuSeal spoelde als pup ziek
aan op Cape Cod, werd later weer vrijgelaten maar spoelde wat later opnieuw
aan. Bumper werd als pup aangevallen door een haai en strandde boven New York.
Hij genas in Woods Hole en zit er nog altijd. Bumper is blind maar dat stoort
hem niet. De biologe legt uit dat robben ook ‘zien’ met hun snorharen. Waarom heet hij dan bumper? Daarna gaan we naar het information center
waar een klein aquarium met zeesterren, heremietkreeften en degenkrabben staat .
Degenkrabben zijn zo’n 350 miljoen jaar oud en hun blauwe bloed wordt afgetapt
en gebruikt bij testen op medicijnen. Aaibaar kan je ze niet noemen en alleen mijn maat Frank
durft er één vastpakken. Guts is all you need!
| His favourite pet! (hebdem?) |
donderdag 1 oktober 2015
Over rangers en cougars
18/8/2015 - Boston - Het is zwoel en er hangt onweer in de lucht.
Onze auto parkeren we voor 30 dollar een volledige dag onder dak, valt mee als
je de Gentse prijzen bekijkt. We volgen als geconditioneerde toeristen mooi de markeringen
van de ‘Freedom Trail’ op de straat. Zo kom je eenvoudig langs alle historische
hoogtepunten van de stad. De Engelsen zijn hier kop van jut. Zij hieven in de ‘colonies’
veel te veel belastingen. Vandaar dat je na het uitspreken van het woord ‘taxes’
nu onmiddellijk geëxorceerd moet worden in de States. Volgt nu een simpele
geschiedenisles. The Boston Massacre: de Engelsen openen in 1770 bij het Old
State House het vuur op betogende Amerikaanse kolonisten. Er vallen doden. The
Boston Tea Party: kolonisten bestormen in 1773, verkleed als indianen, een Engels vrachtschip met
thee en gooien de hele inhoud overboord. Op 4 juli 1776 verklaren dertien
kolonies zich onafhankelijk in Philadelphia! Moraal van het verhaal? Ten eerste: het gaat
altijd om geld en belastingen. Ten tweede: steek het maar op iemand anders, in
dit geval de indianen. We krijgen een rondleiding met een ranger. Thema is vrijheidsstrijder
Paul Revere, die in 1775 de onafhankelijkheidsstrijders waarschuwde over de
komst van de Engelsen, en zo een held van de Amerikaanse geschiedenis werd. De
ranger, die er waarschijnlijk bij gedempt licht goed uitziet, geeft ons eerst
les over elektrolyten en over hoe we moeten drinken bij het hete weer. Ze kan
ons aanvankelijk boeien met een verhaal over de relatie van de welgestelde kolonisten
met de lokale Engelse overheid in Boston. Dan vervalt ze in een hoop details over
Revere, over wie ze een boek heeft geschreven. We denken met heimwee terug aan
onze ranger van vorige week. Zij die vertelde dat er in Shenandoah geen cougars
meer zijn. Zonder te beseffen dat ze er zelf een was.
| The Boston Segway Massacre (FDC) |
Abonneren op:
Posts (Atom)