woensdag 28 oktober 2015

The happy few

New York – 23/8/2015 – In Autumn in New York zingt Billie Holiday:  ‘Glittering crowds and shimmering clouds in canyons of steel, they're making me feel, I'm home’. Ik zal me tijdens ons verblijf in New York nooit thuis voelen, hoe hard ik ook probeer. Dit is London of Parijs maal tien. Tien keer meer lawaai, stank, file, overbevolking en altijd die verdomde sirenes. In Tribeca, waar wij overnachten, zie je nog het verschil tussen dag en nacht. Op andere plaatsen niet en al zeker niet op Times Square. Op vele wolkenkrabbers wordt nog een verdiep bijgebouwd, zo groot is de vraag naar vierkante meters in Manhattan. Hoe hoger, hoe rustiger. In New York money is made by people who already have money. Rijke Amerikanen maar ook een transnationale elite prijzen iedereen uit de stad. In de subway zie ik de vermoeide zwarten en hispanics die naar een huis ver buiten de stad pendelen. Als je geluk hebt, word je in de juiste wieg geboren…

Fifth Avenue, rich man's world (FDC)

dinsdag 27 oktober 2015

Truuken van de foor

New York – 23/8/2015 – Fifth Avenue is druk, erg druk en erg heet. In volle hitte staat een glazen kooi boven een ondergrondse Apple-shop. We begeven ons langs de al even glazen trap naar beneden omdat we nog nooit een Apple-Watch hebben gezien . Ook wel om even te whatsappen op kosten van Tim Cook natuurlijk. Fris wel daar beneden... maar volk… Op mijn vraag waar die mooie t-shirts met het Apple-logo te koop zijn knipoogt een medewerker : ‘They are not for sale sir, you have to earn them!’. Dan word ik maar geen lid van de sekte. Boven zit een model een fotoshoot te doen bij een fontein. Groen glitterkleed, lang bruin haar, discrete make-up en fosforescerend witte tanden. Rond haar een leger fotografen en kerels met reflectieschermen die het juiste licht op haar laten vallen. Ook ventilatoren om haar lokken te laten wapperen. Niemand kijkt op. New Yorkers zijn als West-Vlamingen: 't es moar een prente wè! We lopen door en zien dat haar kleed aan de achterzijde is vastgespeld om haar dunner te doen lijken. Truuken van de foor. Niets is wat het lijkt!



Mermaid of Fifth Avenue


maandag 26 oktober 2015

If you taka my space, I breaka you face

New York – 22/8/2015 – Onze avondwandeling door New York begint in Mulberry Street in Little Italy. Grote drukte en pizzageur. Kelners schreeuwen naar voorbijgangers en trachten ze in hun restaurants te lokken. Alle clichés over Italo-Amerikanen schijnen te kloppen. In de etalages foto’s van de Godfather en de Soprano’s.  De Niro, Pacino en Brando. Misdaad, Italianen en New York. Hoe is het god mogelijk? Of neen, de huidige burgemeester is de Blasio en die vóór hem Giuliani. Beiden hebben verdiensten voor de opkuis van Manhattan en het leefbaarder maken van de stad. Wat Little Italy betreft: het wordt steeds kleiner en vergaat binnenkort in de wurggreep van Chinatown… We nemen plaats in een pizzeria en de ‘Napolitana’ smaakt zoals in Napels. Smeuïge mozarella, verse tomaat, vier zwarte olijven en vier zoute ansjovisjes. De stijl van de obers is die van het zuiden, attent maar met een mix van zowel superioriteit als verveling in de tred. Mijn maat, die hoog oploopt met de correctheid en strengheid van het Amerikaanse belastingsysteem, moet zijn mening herzien als de ober een voorstel doet om een deel van de rekening ‘zwart’ te betalen. ‘This means no state tax and a free drink on top’. De ober komt uit Ecuador en is de vriendelijkheid in persoon. Toch slaat mijn fantasie op hol en ik zie nu de Niro, Brando en Pacino opduiken met geladen Beretta’s in de hand. De clichés ontkrachten zal niet voor vanavond zijn.

Mulberry Street, New York City

zondag 18 oktober 2015

Der Bademeister

21/8/2015 - Marconi Beach - Ik heb me laten vertellen dat JF Kennedy, die hier veel op vakantie kwam, geijverd heeft voor de status van National Park voor Cape Cod National Seashore. De hele Cape is fragiel en wordt vorm gegeven door wind en water, die het zand op één plaats wegspoelen en het op een ander plaats weer afzetten. We nemen een kijkje in het Salt Pond Visitor Center waar de Rangers weer maar eens duiding geven. De rangers moeten elk jaar opnieuw een sollicitatie doen, hun job is niet vast en niet voor het leven. Het is, als we de ranger uit Shenandoah mogen geloven, een erg competitief milieu van goed opgeleide academici. Vlakbij Salt Pond ligt Marconi Beach, genaamd naar Guglielmo Marconi, die hier in 1903 de eerste draadloze transatlantische boodschap verstuurde, van President Theodore Roosevelt naar koning Edward VII in Engeland. Wij gaan even zwemmen op die historische plek. Het zand gaat snel over in keien en scherpe stenen en met robotbewegingen stappen we naar wat dieper water. De Atlantische golven zijn koud en sterk. De rangers hebben ons een leaflet gegeven waarin staat dat je best met twee of drie samen zwemt en nooit in de richting van robben. De Great White Shark verwart soms eenzame zwemmers of surfers met zeerobben en hapt dan toe. Om de twee jaar sterft een mens in de wateren van de States na een shark-attack. Zwak als we zijn in kansrekenen houden we het zwemmen dus kort. Wij genieten van het mooie spel van een late zon die door de wolken en de oceaanmist priemt en een soort studiolicht op het strand projecteert. De ene kant van het strand is mistig, de andere zonnig. We poseren wat op de stoel van de al naar huis vertrokken lifeguards. Daarna afspoelen, kleren aan en naar het nabije Wellfleet voor een bordje van die fameuze Wellfleet oysters. Een week na onze thuiskomst zien we op VTM dat er een witte haai op het nabijgelegen strand van Wellfleet is aangespoeld. Hij wordt door moedige strandgangers terug in het water getrokken. Het beest heeft het jammer genoeg niet overleefd.

Marconi Beach Lifeguard

woensdag 14 oktober 2015

The Pilgrim Fathers

20/8/2015 - Provincetown - We staan weer op vaste grond na ons walvisavontuur. De vaste grond die ook de Pilgrim Fathers onder hun voeten voelden toen ze hier in 1620 met de uit koers geblazen Mayflower aankwamen.  De vele kunstenaars die hier vandaag wonen en ook de levendige gay community geven Provincetown een aangename dynamiek. De sfeer is uitgelaten omdat er morgen Carnival is en iedereen nu al in 'sneak preview' over straat loopt. Wij hebben honger en het is hier al lobster wat de pot schaft. Dus wij ook met het nodige gereedschap in de clinch met een dikke vette kreeft. Yummie! Voldaan lopen we Commercial Street op en af. De sfeer in de stad wordt steeds uitgelatener. We stappen een seksshop binnen. Een collectie oude Playboys en een verzameling vintage vibrators doen denken aan een brocantewinkel. Verderop ligt echter ook modern spul waarvan je soms niet echt weet wat het is, laat staan wat je er mee moet doen. De verkoopster demonstreert hoe je met een donzig borsteltje je partner van top tot teen met ‘chocolate dust’ moet inpoederen om daarna…  Een mens zou er goesting van krijgen en we ronden de dag af met een ijsje in een Italiaanse gelateria/patisserie. Dan met de auto over route 6 terug naar Lewis Bay. De meeste kamers geven uit op de parking van ons motel. Uit elke kamer puilt een airco, die zachtjes zingend de planeet opwarmt...

Creative footwear in Provincetown

zondag 11 oktober 2015

Days like this!

20/8/2015 – Provincetown - De check-in bij het Bayside Resort in Lewis Bay verloopt vlekkeloos. Sabine D heeft een digitale neus voor last-minute hotels. Mooie pool buiten en ook een mooi strandje met zicht op Lewis Bay. Maar zoals een goeie vriend van mij zegt: ‘We zijn hier niet voor ons plezier!’ De receptioniste met de Maori-looks heeft ons immers op de laatste ‘sailing’ van Dolphin Fleet geboekt. We gaan whalewatchen vanuit Provincetown, het noordelijkste stadje op Cape Cod, naar de Stellwagen Bank . Daar komen de bultruggen zich in de zomer tegoed doen aan de enorme hoeveelheden plankton. Amerikaanse perfectie op de boot. Korte, boeiende gesprekken over walvissen, hun leefpatroon en over wat we mogen verwachten. Walvissen zijn niet schuw en komen dicht bij de mens. Er gaan baleinen rond en proefbuisjes met plankton. Wij vol verwachting maar als nuchtere Vlaming ook beducht voor de ‘tourist trap’. Het eerste uur gebeurt er helemaal niks. We turen naar de einder en genieten van de ondergaande zon en het gedreun van de krachtige motoren van de boot. Plots in de verte een paar fonteintjes. Kort daarna zijn we omringd door de humpbacks, die speels rond de boot zwemmen. Als ze  sierlijk wegduiken en hierbij hun staartvin laten zien, roept iedereen ‘wooow’ en ‘yeah’. De onderkant van de staartvin is bij iedere walvis anders en dient voor de wetenschappers ook als identificatie. Soms duiken ze een paar minuten weg en zie je ze op een compleet andere plaats weer opduiken.  De kapitein gaat er dan ‘full throttle’ achteraan. Als de zon bijna het water raakt, gaan de humpacks op hun zij liggen. Ze zwaaien met hun vinnen en laten ze plat op het wateroppervlak kletsen. Jolijt alom. Een ‘breach’, een walvis die uit het water springt en zijn enorme lijf toont, is er vandaag niet bij. Planktonindigestie zeker. We varen terug naar Provincetown. De zilte lucht en de nu bijna vuurrode zon brengen een zeldzame rust over de boot. Alle mensen aan boord zien er gelukkig uit en de koppels pakken elkaar vast. Er wordt volop geselfied. Ik denk aan ‘Days like this’ van Van Morrisson:

When it's not always raining there'll be days like this
When there's no one complaining there'll be days like this
When everything falls into place like the flick of a switch
Well my mama told me there'll be days like this
When you don't need to worry there'll be days like this
When no one's in a hurry there'll be days like this
When all the parts of the puzzle start to look like they fit
Then I must remember there'll be days like this …….

Humpbacks naast onze boot, indrukwekkend

dinsdag 6 oktober 2015

LuSeal en Bumper

19/8/2015 – Woods Hole – Op weg naar ons hotel op Cape Cod, rijden we eerst naar Woods Hole, op het zuidwestelijkste tipje van het schiereiland. Daar heb je Woods Hole Oceanopgraphic Institution. Dit is het grootste non-profit oceanografisch onderzoeksinstituut in de wereld. Er werken zo’n duizend studenten en personeelsleden. Het oude vissersdorpje staat volledig in het teken van het instituut. We trekken eerst naar het science aquarium waar we in de seal habitat een wetenschappelijke show krijgen van een biologe. Zij laat twee robben, LuSeal en Bumper, kunstjes doen. LuSeal spoelde als pup ziek aan op Cape Cod, werd later weer vrijgelaten maar spoelde wat later opnieuw aan. Bumper werd als pup aangevallen door een haai en strandde boven New York. Hij genas in Woods Hole en zit er nog altijd. Bumper is blind maar dat stoort hem niet. De biologe legt uit dat robben ook ‘zien’ met hun snorharen. Waarom heet hij dan bumper? Daarna gaan we naar het information center waar een klein aquarium met zeesterren, heremietkreeften en degenkrabben staat . Degenkrabben zijn zo’n 350 miljoen jaar oud en hun blauwe bloed wordt afgetapt en gebruikt bij testen op medicijnen. Aaibaar kan je ze niet noemen en alleen mijn maat Frank durft er één vastpakken. Guts is all you need!

His favourite pet! (hebdem?)

donderdag 1 oktober 2015

Over rangers en cougars

18/8/2015 - Boston - Het is zwoel en er hangt onweer in de lucht. Onze auto parkeren we voor 30 dollar een volledige dag onder dak, valt mee als je de Gentse prijzen bekijkt. We volgen als geconditioneerde toeristen mooi de markeringen van de ‘Freedom Trail’ op de straat. Zo kom je eenvoudig langs alle historische hoogtepunten van de stad. De Engelsen zijn hier kop van jut. Zij hieven in de ‘colonies’ veel te veel belastingen. Vandaar dat je na het uitspreken van het woord ‘taxes’ nu onmiddellijk geëxorceerd moet worden in de States. Volgt nu een simpele geschiedenisles. The Boston Massacre: de Engelsen openen in 1770 bij het Old State House het vuur op betogende Amerikaanse kolonisten. Er vallen doden. The Boston Tea Party: kolonisten bestormen in 1773, verkleed als indianen, een Engels vrachtschip met thee en gooien de hele inhoud overboord. Op 4 juli 1776 verklaren dertien kolonies zich onafhankelijk in Philadelphia!  Moraal van het verhaal? Ten eerste: het gaat altijd om geld en belastingen. Ten tweede: steek het maar op iemand anders, in dit geval de indianen. We krijgen een rondleiding met een ranger. Thema is vrijheidsstrijder Paul Revere, die in 1775 de onafhankelijkheidsstrijders waarschuwde over de komst van de Engelsen, en zo een held van de Amerikaanse geschiedenis werd. De ranger, die er waarschijnlijk bij gedempt licht goed uitziet, geeft ons eerst les over elektrolyten en over hoe we moeten drinken bij het hete weer. Ze kan ons aanvankelijk boeien met een verhaal over de relatie van de welgestelde kolonisten met de lokale Engelse overheid in Boston. Dan vervalt ze in een hoop details over Revere, over wie ze een boek heeft geschreven. We denken met heimwee terug aan onze ranger van vorige week. Zij die vertelde dat er in Shenandoah geen cougars meer zijn. Zonder te beseffen dat ze er zelf een was.

The Boston Segway Massacre (FDC)