Adam

18/8/2015 - Salem, MA - We verlaten ruraal Amerika en rijden richting Boston, meer nog dan Philadelphia symbool van de ontvoogding van de States. De meeste steden op onze weg getuigen van een Engels verleden: Manchester,  Canterbury, Portsmouth. Voor een hotel in Boston zijn er twee mogelijkheden: een goedgevulde beurs of vroeg boeken. Gezien wij niet over het eerste beschikken en ook niet voorzienig zijn, slapen we op een half uur rijden van Boston in Wakefield. Adam aan de hotelreceptie valt erg in de smaak bij Sabine D en Karin V.  Atletisch, zelfs door zijn pak heen, jeugdige haardos en überbeleefd. In de kamer worden we getrakteerd op de krachtigste airco die ik ooit gezien heb. Het geluid van de ventilator lijkt wel van een Boeing 747 te komen. Fris, dat wel! Het is valavond en we besluiten naar Salem te rijden, het heksenstadje aan de oceaan. Gezellig, beetje mondain misschien. Op aanraden van Adam eten we bij Finz Seafood and Grill. Wat wil een mens nog meer? De lichtjes fonkelen in de haven, de vis is verrukkelijk en de dienster is mooi genoeg om mee te dingen naar Miss Belgian Beauty. Winnen zou ze niet, want ze zou zakken voor de vraag: ‘can we have some more bread please’. 

Meerkeuzestress bij Finz in Salem

Meal Deal

17/8/2015 - Plymouth, VT - Langs de VT 100 bezoeken we de Calvin Coolidge Homestead. Coolidge, de 30^ste president van de Verenigde Staten (1923-1929) zag hier het daglicht. Plots kunnen we ons wel iets voorstellen bij de pracht van Vermont. De Homestead is een verzameling gebouwen rond een kruispunt. Kerkje, schuren, kaasfabriek, mooi woonhuis met porch… allemaal netjes onderhouden en wit geverfd. Het erf stamt uit de tijd dat farms nog compleet autarkisch waren. Alles wat de boeren nodig hadden kwam van het land en er werd bijna niks extern gekocht. Vandaag is een landbouwer meer een consument dan een producent geworden. Coolidge zelf kon metselen en was een verdienstelijk timmerman. In de homestead  is nog altijd alles zoals het was op de dag van de inauguratie van Coolidge en we krijgen een goed beeld van farm life in the ‘twenties’. Na ons bezoek bestellen we homemade vegetable soup en een sandwich in het restaurant van het landgoed . We worden bediend door twee dames die hun eerste én tweede jeugd al achter de rug hebben. De ene houdt van stand-up comedy en biedt ons tussen haar flauwe grappen een interessante meal deal aan. Voor dezelfde prijs een zakje chips en een drankje er bovenop. Mijn god, de marketeers verpesten zelfs small-town America!

Calvin Coolidge Homestead (FDC)

Bad Company

17/8/2015 - VT 100 - VT - We zijn in de hoofdplaats van de staat Vermont, in Montpellier. Ja, op zondagavond is op de Koornmarkt in Gent ook niet veel te beleven maar in Montpellier nog minder. Gelukkig is Skinny Pancake nog open en kunnen we op het terras nog wat eten. We nemen plaats tussen een groep luide Italianen (er zijn geen andere) en een duo, waarvan er één een diep gesprek wil hebben met mijn maat. Hij ziet in hem zijn gesneuvelde broer. Ja in dooie streken  beginnen mensen te hallucineren uit verveling. De volgende morgen rijden we langs de VT100. We verwachten pittoreske dorpjes, een berglandschap,  kronkelige wegen en de best verzorgde farms van de USA. Niks van gezien. Veel gesloten skishops en hier en daar een stilstaande skilift met eenzaam bengelende stoeltjes. Dan een keer een covered bridge maar voor de rest: nada! Nu ja, Vermont is een staat die interessant wordt vanaf september, eerst krijg je als ‘leaf-peeper’ de kleurenpracht van de herfstbomen en daarna als skiër pakken sneeuw. We zijn hier dus te vroeg.  Gelukkig is er digitale radio in onze auto en zappen we van goede naar nog betere muziek, van CCR naar Bad Company.  

In Amerika is saai nooit echt saai!  

VT 100, Vermont - hier kan je nog op straat spelen (FDC)

Shrek

17/8/2015 - Geneva, New York State  - Na Niagara rijden we weer de States binnen en begeven ons richting Vermont. We slapen bij de Finger Lakes in Geneva, een klein stadje aan Seneca Lake. De Finger Lakes zijn bekend voor wijn, recreatie en de vele Candezen. Het is avond en we hebben honger en dorst en stappen een restaurant binnen dat er uitnodigend uitziet. We beginnen met een fles Pinot Gris Fox Run van ter plaatse maar schakelen voor de tweede fles over naar een Californische Dark Horse Chardonnay (spreek uit: sha-de-neej). We hebben weinig tijd om de lokale wijn te evalueren en we willen vanavond vettig fluweel op onze tong. Na het eten gaan we lichtjes beneveld de straat op en wat blijkt. Een lokale school voert ‘Shrek’ op in het gerestaureerde Smith Opera House naast ons restaurant. Het doek is al gevallen en de acteurs praten op straat wat na met de toeschouwers. Mijn maat en ik laten ons fotograferen bij Prinses Fiona! ‘Where do you guys come from, you are not from the school?’ ‘No, we are from Belgium’. ‘Oh, and I am from R-a-s-s-i-a-h’ . Niemand die in deze gekke wereld nog in staat is voor zijn eigen stoof te blijven. 

Prinses Fiona bij Smith Opera House, Geneva (KVV)

Itzakadoozie

Niagara Falls, Canada - 15/8/2015 - Niagara op een zaterdag. Hier vormt de Niagararivier de grens tussen Amerika en Canada en stort het water zich in een spectaculaire boogbeweging ongeveer  vijftig meter naar beneden. De natuur zorgt ervoor dat zowel Amerikanen als Canadezen een deel van de koek krijgen. Goat Island splitst net vòòr de waterval de Niagara in tweeën. Aan de ene kant de American Falls, aan de andere de meer spectaculaire Horseshoe Falls. Het mooiste zicht op de waterval krijg je aan de Canadese kant dus rijden we even dat land binnen. Aan de grens de gebruikelijke show van de grenscontroleurs. Allemaal zonnebrillen, meestal  een forse biceps en een gezicht in don’t-mess-with-me-modus.  Een pluim voor de mooie promenade langs de Niagara. Iedereen kan hier zonder al teveel moeite al wandelend de waterval bewonderen.  Op een bootje raken zit er voor ons niet in, niks gereserveerd  en geen zin om uren te wachten in de blakende zon. De avoid-the-wait-use-your phone-app  werkt niet. Iedereen die aanschuift heeft immers een smartphone en probeert in de wachtrij de ander te vlug af te zijn. G3, G4 en wifi zijn in overload dus geen digitale discriminatie mogelijk. We wandelen naar het uiterste punt, waar het water zich tegen een snelheid van 32km/u over de rand naar beneden stort. Een stevige borstwering zorgt ervoor dat je op ongeveer één meter de bulderende watermassa in het niets kan zien verdwijnen. De promenade is een processie van toeristen van over de hele wereld. De Amerikaanse marketing trekt  de massa aan, die op dezelfde manier naar dit natuurfenomeen kijkt als naar de rollercoaster in Disneyland.  Niagara is een pelgrimsoord voor zij die houden van de Hard Rock Café,  Planet Hollywood en Dracula Castle. Niks voor mij dus.

Op de achtergrond de Horseshoe Falls, let op de Itzakadoozie op de menukaart. Een popsicle van Nestlé, die een naam koos die kinderen leuk vinden en makkelijk kunnen uitspreken. (FDC)

 

Dip in the pool

14/8/2015, Fallingwater, PA - Nog één foto van Fallingwater omdat het daar zo mooi is. Kijk hoe de Kaufmanns rechtstreeks van in hun huis via een trap de waterval in konden. Fantastische architectuur! Nog een anecdote? Het water van de waterval was niet altijd even schoon. Edgar Kaufmann had echter prima contacten met de brandweer van Pittsburgh, die zijn zwembaden - er waren er twee - van goed zwemwater kwamen voorzien. Vandaag heet dat privégebruik van overheidsmiddelen.

Duikje nemen? (FDC)

Fallingwater

14/8/2015 – Laurel Highlands, AP - We rijden van Kentuck Knob naar het vlakbij gelegen Fallingwater. Er is veel volk en we zijn blij dat we onze slot voor het bezoek nog snel gisteren geboekt hebben. Dit mag dan wel een vergeten gat zijn, de moderne toerist vindt alles. De Kaufmanns, die in de jaren ‘20 en ‘30 een fortuin vergaarden met een warenhuisketen met hoofdkwartier in Pittsburgh, kwamen al lang naar de waterval van Bear Run om te wandelen en te zwemmen. In 1934 ontmoeten ze Wright en laten hem een ‘weekendhuis’ ontwerpen. Het moest passen in de natuur en ze wilden een geïntegreerd zwembad in de waterval voor een ochtendlijke zwempartij. Edgar Kaufmann en Wright hebben een moeilijke relatie en gaan in de clinch over het ontwerp. Wright is een arrogante betweter maar Edgar Kaufmann laat de plannen screenen door een extern ingenieursbureau. Naar verluidt had Wright Fallingwater in minder dan drie uur getekend. De vele overhangen deden Edgar twijfelen aan de stabiliteit. Wright accepteert de correcties en in 1939 wordt Fallingwater ingehuldigd. Het zou het meest iconische huis ter wereld worden en van Wright, toen al 72, een beroemdheid maken. De manier waarop de rotsen en de waterval geïntegreerd zijn in het huis is ronduit spectaculair en ja, het bezoek is voor mij het hoogtepunt van mijn clockwise journey. De Kaufmanns waren op zijn minst excentriek te noemen. Jammer genoeg hebben we hun graf niet bezocht. Het ligt op amper 100 meter van Fallingwater maar dat heb ik pas bij thuiskomst gelezen. Liliane en Edgar Kaufmann waren een glamoureus societykoppel en in Fallingwater waren o.a. Albert Einstein en Frida Kahlo te gast… Edgar was atletisch en had een litteken op zijn wang, opgelopen bij het schermen tijdens zijn jeugd in Heidelberg. Dat maakte hem schijnbaar aantrekkelijk bij de vrouwen. Liliane leed onder zijn avontuurtjes maar bleef toch bij hem. Ze stierf aan een overdosis slaappillen tijdens een weekend in 1952 in Fallingwater… Mijn volgende boek wordt zeker “Fallingwater Rising “ van Franklin Toker! 

Fallingwater, Bear Run, PA (FDC)

Frank Lloyd Wright

14/8/2015 – Laurel Highlands, PA – Ongeveer honderd kilometer van Pittsburgh vind je twee juweeltjes van Frank Lloyd Wright: Fallingwater en Kentuck Knob.  Hoewel gebouwd in 1953 en dus veel later dan Fallingwater, bezoeken we - eerder door toeval -  eerst Kentuck Knob. De Hagans, vrienden van de bouwheren van Fallingwater, de Kaufmanns, namen ook Lloyd Wright onder de arm om een exclusief huis te bouwen in de Laurel Highlands. Het werd een Usonian House, een kleine, gelijkvloerse woning zonder garage, te weinig bergruimte en veel overhangen. Wright kreeg maar echt faam na het bouwen van Fallingwater , daarover later meer in deze blog. Toen hij Kentuck Knob ontwierp was hij al 86. Een gemakkelijk karakter was hij geenszins. In zijn huizen geen enkele hoek van 90°, want dat was onnatuurlijk, geen bergruimte, want daarin verzamel je toch alleen maar ‘clutter’. Geen garage, als toegift misschien een carport. De Hagans, rijke zuivelindustriëlen uit de streek, kregen wel een uniek huis met een dramatische kijk op de bosrijke omgeving. De keuken ziet er nog steeds modern uit en bevat een aantal snufjes die nu niet meer bestaan, zoals een wegklapbaar elektrisch fornuis. Als je van de ene kamer in de andere loopt is dat meestal door een smalle gang, waardoor je in de volgende kamer een ruimtegevoel krijgt en je blik zo altijd meteen naar buiten getrokken wordt. Eén foto zegt meer dan duizend woorden, kijk maar voor jezelf…

De dakkoepels tekenen zeshoeken op het terras van Kentuck Knob (FDC)

Bearfence Rock

13/8/2015, Bearfence Rock - De Appalachian Trail loopt van Springer Mountain in Georgia tot Mount Katahdin in Maine en is 3500km lang. Dit lange-afstand-wandelpad doorkruist ook Shenandoah . Thru-hikers doen die afstand in vijf tot zeven maanden. De inspanning staat gelijk met 16 keer de Mount Everest beklimmen van zeeniveau en terug. Samen met een ranger doen we een korte uitstap op de trail en zo kunnen we onszelf nu section-hikers noemen. Het is een stuk in een bos, vol varens en struikgewas. Neen, geen beren of slangen die hier je vijand zijn, wel teken! Daarna besluiten we om nog naar Bearfence Rock te gaan. Dat is de enige plaats waar je een 360° zicht hebt van Shenandoah. De weg naar Bearfence Rock is een stevige, steile rock scramble, waarbij je beide handen en voeten moet gebruiken. Sabine D en Karin V kiezen verkeerdelijk voor de handtas in plaats van de rugzak maar zullen wel stijlvol de top halen!

Bearfence Rock, 360° krijg je niet voor niks (FDC)

Lewis Mountain

13/8/2015, Lewis Mountain Cabins, Shenandoah  - Wij overnachten ongeveer in het midden van het park in Lewis Mountain. Daar staan eenvoudige houten huisjes, telkens met twee slaapkamers en één gedeelde badkamer. Als je ze gebruikt, kan je de andere slaapkamer de toegang blokkeren. Binnen hangt een rookgeur, buiten staat immers een barbecue waar al veel vlees op is gebraden. De man in het parkwinkeltje is tien jaar geleden van New Jersey verhuisd om hier te komen werken. Hij vertelt dat hij achter in zijn shop slaapt en probeert ons barbecuevlees te slijten. ‘I have steaks, three in a pack, I have hamburgers, six in a pack…..’  Even overleggen. We aperitieven eerst met Budweiser, een fles rode wijn uit Virginia en wat chips. Het bed is van smeedijzer en de matrasbodem is er een met spiraalveren, laatst gezien bij mijn grootouders. Het bed is erg smal maar het is ’s avonds kil in Shenandoah, dus kruipen we dicht tegen elkaar aan. Aan de houten wanden hangen zwart-wit  foto’s van de aanleg van de skyline drive. Shenandoah was lang gesegregeerd en Lewis Mountain was de plaats waar de zwarten kwamen, in de cabins en op de nabijgelegen camping. In het visitor center zien we later een oude foto van de plaats waar we slapen. Op een bord staat: ‘Lewis Mountain picnic grounds for negroes’.

Onze cabin bij Lewis Mountain (FDC)

New Deal

13/8/2015, Shenandoah – Voor het nationaal park van Shenandoah werden landbouwers onteigend, ferm tegen hun zin. Zij die echt niet weg wilden, werden uiteindelijk wel met rust gelaten tot ze stierven. We passeren tijdens een wandeling een begraafplaats waar lokale boeren liggen. Ik moet meteen aan de uitbreiding van de Antwerpse haven denken en aan de polderboeren. Zij zullen nooit een graf krijgen op hun ondergelopen poldergrond. Shenandoah werd officieel in gebruik genomen in 1935. De aanleg van de skyline drive werd gedaan door het Civilian Conservation Corps, een groep van werkloze, ongehuwde jonge mannen. Het CCC maakte deel uit van Roosevelts New Deal en moest jonge mensen aan het werk zetten bij openbare werken. Op het hoogtepunt werkten er 1000 jonge mannen voor de CCC in het park. 

Laatbloeier in Shenandoah (FDC)

Shenandoah

12/8/2015 – Shenandoah, VA – Op amper 75 mijl van Washington DC, waan je je in een andere wereld. We rijden bij Rockfish Gap Shenandoah National Park binnen en volgen de Skyline Drive, een 105 mijl lange weg die in de dertiger jaren in de Great Depression werd aangelegd op de hoogste bergrug  van het park. Meteen kijken we links en rechts op de lager gelegen kammen, die allemaal van hoogte verschillen maar wel in dezelfde richting parallel naast elkaar liggen. Door de inwerking van zon en wolken krijg je daardoor een spel  van licht en schaduw  en vormt zich als het ware een skyline van bergekammen. Het is adembenemend mooi en het contrast met Washington, waar we ’s morgens nog rondliepen, kan niet groter zijn. Dit is het Amerika waar ik van hou.

Shenandoah bij valavond, hoe mooi kan de natuur zijn (FDC)

21 seconds

Arlington , 11/8/2015 – Vandaag gaan we naar Arlington National Cemetery. Hier liggen 300 000 Amerikaanse veteranen die gevochten hebben in conflicten gaande van de Amerikaanse Burgeroorlog tot de oorlog in Afghanistan. Het kerkhof is nog steeds in gebruik en elke dag zijn er een twintigtal begrafenissen. Wie er kan en mag begraven worden, ligt vast in een procedure en is complex, zeker als de persoon begraven wordt met ‘full military honours’.  

Voor een bezoek te voet aan Arlington heb je wat conditie nodig. Het kerkhof is 253 hectaren groot  en er zit flink wat profiel in het landschap. Hoewel het nog maar tien uur is staan we bij het graf van John F Kennedy en zijn vrouw Jackie al flink in het zweet. De zon is ondraaglijk heet! Kennedy ligt op Arlington omdat Jackie zei dat hij tot het Amerikaanse volk behoorde en ze een dienst wou die leek op die van Lincoln, die andere vermoorde president. Er waren ook andere opties maar het werd Arlington. Twee eenvoudige rechthoekige grafstenen, één voor hem en één voor Jackie. Bij hen liggen ook twee van hun jong overleden kinderen. In 1994 kwam Jackie naast JFK liggen, in het licht van de ‘eternal flame’ die ze zelf had aangestoken op zijn begrafenis, 31 jaar eerder.

We lopen door naar de ‘Changing of the Guard’. De klok rond wordt op zowat het hoogste punt van het domein het graf van de onbekende soldaat bewaakt. Dat gaat gepaard met een ceremonie die je in de zomer om het halfuur kan zien. Een perfect georkestreerd militair toneel. Het is stil, alles glimt, van de bajonet op de M14’s van de soldaten, tot hun perfect geboende schoenen. De schittering van de zon verblindt. De ‘relief commander’  inspecteert het wapen van de aflossende militair in een perfect ingestudeerde opeenvolging van handelingen. Veel in de ceremonie gebeurt in een cyclus van 21 seconden. 21 omdat de grootste militaire eer een saluut van 21 schoten is.

We zijn flink onder de indruk, wandelen terug naar beneden en lezen ondertussen overal namen van soldaten die het vaderland hebben gediend. Op de Joodse graven liggen steentjes, sommige soldaten liggen rug aan rug met hun echtgenote, soms zijn de stenen identiek aan die uit onze Westhoek.

Bij het hoofgebouw zit een wat sjofele zestiger met een onverzorgde baard in een rolstoel in de blakende zon. Op zijn arm staat een tattoo: ‘US Marine Corps’.

Arlington National Cemetery, aflossing van de wacht (FDC)

Iwo Jima

11/8/2015 - Arlington - Ons hotel voor onze bezoeken aan Washington is het Best Western Iwo Jima in Arlington. De stad ligt in Virginia, net buiten DC en is een begrip in de militaire geschiedenis van de States. De wanden van ons hotel zijn versierd met foto's van het nabijgelegen Iwo Jima-monument, officieel het US Marine Corps War Memorial. Soms vergeten we dat de Amerikanen in WO II op twee fronten vochten, bij ons en in de Stille Oceaan tegen de Japanners. In februari van 1945 hadden ze bijna alle eilanden op de Japanners veroverd. Mount Suribachi, op het onooglijk kleine eilandje Iwo Jima, bleef echter in hun handen en van daar domineerden ze een groot stuk van de Pacific. Na een bombardement van 72 uren bleven de Japanners weerstand bieden en moest het 4de en 5de Marine Corps het eiland veroveren. Na vier dagen vechten, wapperde een kleine Amerikaanse vlag op Mount Suribachi. Nadat alle weerstand verdwenen was, werd er een grotere vlag geplant. We bezoeken het monument op een zwoele zomeravond. De flauw verlichte straten dampen omdat een koele regenbui net de hitte van de dag heeft weggespoeld. De bronzen soldaten kijken mij aan tegen een achtergond van nachtelijke onweerswolken. Het is een apocalyptisch tafereel, en zo zal het voor hen ook wel geweest zijn.

US Marine Corps War Memorial, Arlington, VA (FDC)

Enola Gay

10/8/2015 – Dulles International Airport - Op minder dan een uur rijden van DC bevindt zich het Steven F. Udvar-Hazy Center, een afdeling van het National Air and Space museum in Washington. Een vliegtuigmuseum zonder gelijke. Het gaat hier van de Virgin Atlantic van Branson tot een heuse Concorde, volgens mij het mooiste vliegtuig ooit. Dat is niet alles. Ook zie je de gepensioneerde Space Shuttle Discovery. Omdat de Shuttle zo snel moet afremmen als hij in de dampkring komt, heeft de piloot net 15 seconden om het landingsgestel uit te klappen voor de touchdown. Dat zullen dan wel de vijftien bangste seconden van de vlucht zijn… De Lockheed SR71, het snelste vliegtuig ooit, bekend van de verkenningsvluchten tijdens de Koude Oorlog. Deze gitzwarte ‘Blackbird’ zette tijdens haar laatste vlucht in 1990 met 3418km/u een absoluut snelheidsrecord.

En dan is er een vliegtuig waarvan de geschiedenis blijft fascineren. Op 6 augustus 1945 vliegt piloot Paul Tibbets met een B-29 bommenwerper naar Japan. Aan zijn buik hangt ‘Little Boy’, de atoombom voor Hiroshima. 78 000 mensen sterven onmiddellijk en tegen eind 1945 sterven er door de straling nog eens zoveel. De B-29 is genaamd naar Tibbets moeder: Enola Gay!

Dulles, Virginia - Udvar-Hazy Center, Enola Gay

Fashion statement

9/8/2015 - Washington DC - In het Museum of American History is een zaal voorbehouden voor de 'inaugural dresses' van de presidentsvrouwen. Michèle Obama ging in 2009 naar het inhuldigingsbal van haar man Barak in een wit kleed met één schouderriem,  van de ontwerper Jason Wu. Stijl hebben ze wel de Obama's. Als eerste zwarte presidentskoppel waren ze natuurlijk jong bij hun aantreden en de kracht en dynamiek straalden er zo af. Ik bewonder altijd de manier waarop Barak de trappen ophuppelt. Niet aangeleerd om dynamisch over te komen zoals bij de vorige presidenten. Neen, meer katachtig natuurlijk, meer als een lenige, zwarte Amerikaanse hordenloper. Het witte kleed van zijn Michèle springt eruit als een echt fashion statement. Naast het hare hangen er ook van Mamie Eisenhower, Betty Ford, Barbara Bush, Nancy Regan, en Hillary Clinton. Geef mij toch maar Michèle of... de enige presidentsvrouw die misschien nog in de buurt kwam, Jacqueline Kennedy...

Inaugural dress van Michèle Obama, van de hand van Jason Wu (FDC)

Vietnam

10/8/2015 - Washington DC - De oorlog in Indochina is een complex verhaal dat zijn oorsprong vindt na de tweede wereldoorlog, toen na de bezetting door Japan, de Fransen hun kolonies opnieuw opeisten. De rest is gekend: de Fransen breken er hun tanden op en geven zich over in Dien Bien Phu, de Amerikanen nemen de zaak over omdat de communisten uit Noord-Vietnam niet hun beste vrienden zijn. Op het hoogtepunt van de strijd zijn er 540 000 Amerikaanse soldaten in Vietnam!
In totaal zullen er 58 286 Amerikaanse slachtoffers vallen, killed-in-action, missing and death-in-captivity. Het totale aantal doden wordt geschat tussen de anderhalf en vier miljoen mensen. Bij de Amerikaanse slachtoffers disproportioneel veel zwarten. In 1969 verschijnt onder het Motown label de song 'War' van Whitfield en Strong, gezongen door Edwinn Star en later ook door Bruce Springsteen. Hoe diep de wonde vandaag nog is zie je als je langs het Vietnam Veterans Memorial loopt. Naast de namen staat ofwel een ruit als de dood bevestigd is, of een plus-teken als de soldaat vermist is.

Kijk ook eens op http://www.vvmf.org/Wall-of-Faces/

Vietnam Veterans Memorial, Washington DC (FDC)

Abraham Lincoln

10/8/2015 - Washington DC - Op de indrukwekkende Mall in Washington DC liggen het Capitool en de Lincoln Memorial recht tegenover elkaar. Will je van het ene gebouw naar het andere stappen, dan heb je één uur nodig. Op en rond de Mall vind je een overvloed van memorials ter ere van bekende Amerikanen. Martin Luther King, Franklin Delano Roosevelt, Thomas Jefferson. Ook de gesneuvelden van de Koreaanse en de Vietnamoorlog hebben er een monument. Een beetje in de hoogte, met de rug naar de machtige rivier Potomac staat bij het begin van de National Mall de Lincoln Memorial. Een witte tempel waarin Lincoln, in marmer gebeiteld, het charisma uitstraalt dat hij moet hebben gehad. Na de Amerikaanse burgeroorlog werd hij de grote verzoener van de natie, schafte ook de slavernij af. Ondanks al zijn verdiensten bleef hij vijanden hebben in het Zuiden en in 1865 werd hij door een aanhanger van de Confederates neergeschoten. Hij werd zo de eerste van acht Amerikaanse presidenten die tijdens hun ambtstermijn werden vermoord.

Binnen in Lincoln Memorial, Washington DC (FDC)

Crowd Control

9/8/2015 - Washington DC - Een mensenmassa verdringt zich voor het hek bij het Witte Huis. Op een Amerikareis mag een foto met de Obamaresidentie op de achtergond niet ontbreken. Toeristen trekken selfiesticks als degens, vleien zich met hun rug tegen de afsluiting en veranderen snel hun gezicht van stress- naar lachmodus. Het Witte Huis staat ergens in de verte, veel is er niet van te zien. Het wemelt van de security, politie op fietsen en in auto's, gorilla's in maatpak en met oortjes... Geen glimp van de president of zijn Michèle... Ik neem ook een foto want ik moet toch kunnen zeggen dat ik er geweest ben. Zal ik hem facebooken of niet?

Washington DC bij het Witte Huis, gefascineerd gestaar (FDC)

Tourist overload

9/8/2015 - Washington DC - Eerste kennismaking met DC. De kaart lezen is echt een probleem in de flauw verlichte metro. De machines werken slecht of helemaal niet en slikken geld zonder een ticket te geven. Een controleur opent dan maar een zijdeur voor ons en geeft ons een ticket voor de avond. Het is zondag en de stad heeft duidelijk geleden onder de stroom toeristen. Nog is het verkeer rustig. Morgen breekt de werkweek los.

Washington DC op zondag: 'Overvol maar creatief gestapeld'